Ἑλληνική γλῶσσα

Παρασκευή 1/11/2013

Τό ἀκόλουθον ἂρθρον προέρχεται ἀπό τρίτην πηγήν καί σᾶς τό δίδουμεν αὐτούσιον, παρά τό ὃτι δέν συμφωνοῦμεν ἀπολύτως μέ τήν συνάρτησιν ἀπό τόν γράφοντα, τοῦ θέματος "θρησκεία"μέ τήν γλῶσσαν , κατά τά ἂλλα εἶναι λαμπρόν. Τό μόνον παράταιρον ὃπως ἒχουμε παρατηρήσει ἐπανειλημμένως εἶναι τό ὃτι γράφεται σέ μονοτονικόν, μά πῶς εἶναι δυνατόν ; Πρός τούτοις τό παραδίδουμεν στήν ἐλευθέραν  σας κρίσιν.(Ἀκολουθεῖ σχόλιον τοῦ zeuxisblog46 καί σχετική κριτική σκέψις) 

Τό  κείμενον ἒχει τροποποιηθεῖ σέ πολυτονικόν.

Φιλοσοφία τῆς γλώσσης

Ἡ ἑλληνική γλῶσσα θά ἀναγεννήση τήν ἀνθρωπότηταν 



«Τό νά μήν ἐνεργῆς σύμφωνα μέ τήν λογικήν, τό νά μήν ἐνεργῆς σύμφωνα μέ τόν ὀρθόν λόγον, εἶναι ἀντίθετον πρός τήν φύσιν τοῦ Θεοῦ», Ἐμμανουήλ Β΄ Παλαιολόγος πρός Πέρσην συνομιλητήν του (1391 μ.Χ.). Ὂντας πλάσματα καθ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ ἂλλο παρά ἡ ὀρθή λογική μας νά συμβαδίζει μέ τό Θεῖον θέλημα. Θά ἦταν παράλειψις νά μήν ὑπενθυμίσουμεν ὃτι ἡ ἑλληνική λέξις «Λόγος» ἒχει νόημα διττόν: εἶναι ταυτόχρονα ἡ «αἰτία» καί ἡ ἐκφραζόμενη συνοχή λέξεων, ἀπόρροια τῆς λογικῆς μας. Ὁ λόγος (αἰτία) τῶν λόγων μας πρέπει νά εἶναι πρός Δόξαν Του. Πρέπει νά Τόν εὐαρεστῆ.
«Ἐάν οἱ θεοί μιλοῦν, τότε σίγουρα χρησιμοποιοῦν τήν γλῶσσαν τῶν Ἑλλήνων», Κικέρων (θεωρεῖται εὐρέως ὡς ἓνας ἀπό τούς μεγαλύτερους ρήτορες καί συγγραφεῖς στήν λατινικήν γλῶσσαν).
Κάνοντας τά παιδιά νά ἀγνοήσουν -καί νά μισήσουν πολλές φορές- τά ἀρχαῖα ἑλληνικά τά στρέφουμεν ἐνάντια στήν Λογικήν ὃπου στηρίζεται ἡ εὐημερία μίας πολιτισμένης καί πνευματικά ὑπέροχης κοινωνίας.
Ἡ Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας καί ἐπικεφαλής τοῦ TLG δήλωσε: «Ἡ γνῶσις τῆς ἑλληνικῆς εἶναι ἀπαραίτητον θεμέλιον ὑψηλῆς πολιτιστικῆς καλλιέργειας.»
Μία ἂλλη, ὃμως, γυναίκα ὀνόματι Ρεπούση, μέ τό κῦρος που τῆς προσδίδει ἡ ἰδιότητά της ὡς βουλευτοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου, δήλωσεν στόν ἑλληνικόν λαόν ὃτι τά ἀρχαῖα ἑλληνικά εἶναι μία γλῶσσα νεκρή. Αὐτή ἡ δήλωσις, που σέ ἂλλες έποχές θά ἀποτελοῦσεν τό ρέκβιεμ τῆς πολιτικῆς της καριέρας, ἒχει πολύ μεγάλην σημασίαν στούς καιρούς μας. Πυλώνας τῆς τακτικῆς τῆς Νέας Τάξης εἶναι ἡ συσκότισις, ἡ διασάλευσις καί ἐν τέλει ἡ σύγχυσις τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς. Ἐπιδιώκεται πονηρῶς ἡ ἀπώλεια τῆς ἱκανότητός μας νά κρίνουμε καί νά διακρίνουμεν ὀρθῶς, ἀλλά καί νά αὐτοπροσδιοριζόμαστε μέ τήν πυξίδαν τοῦ ἱστορικοῦ μας παρελθόντος καί τῆς καλῶς ἐννοουμένης διαφορετικότητάς μας. Κοινῶς, ἐξουδετερώνεται ἡ ικανότης ἰδεολογικῆς ἀντίδρασης.
«Ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἒχει συνέχεια καί σέ μαθαίνει νά εἶσαι ἀδέσποτος καί νά ἒχης μίαν δόξαν, δηλαδή μίαν γνώμην. Στήν γλῶσσαν αὐτήν δέν ὑπάρχει ὀρθοδοξία. Ἒτσι ἀκόμη καί ἂν τό ἀκπαιδευτικόν σύστημα θέλει ἀνθρώπους νομοταγεῖς – σέ ἓνα καλοῦπι – τό πνεῦμα τῶν ἀρχαίων κειμένων καί ἡ γλῶσσα σέ μαθαίνουν νά εἶσαι ἀφεντικόν», Ντε Γρόοτ (Ὀλλανδός καθηγητής Ὁμηρικών κειμένων στό πανεπιστήμιον τοῦ Μόντρεαλ).
Τό ἀνθρωποκτόνον ἒργον τῆς κατάλυσης τῆς ὀρθῆς λογικῆς ἀναλαμβάνει πρωτίστως τό ἐκπαιδευτικόν μας σύστημα. Ἀπό τήν στιγμήν που ἀποκτοῦμεν πιστοποιητικόν γεννήσεως εἲμαστε ὑποχρεωμένοι νά εἰσέλθουμεν σέ ἓνα σύστημα παιδείας που ὁ μόνος στόχος που δέν ἒχει εἶναι νά διαμορφώση στιβαρές προσωπικότητες μέ ὀξύ κριτικόν πνεῦμα, αἲσθησιν τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης καί χρήση τοῦ λόγου καί τῆς λογικῆς σέ πρακτικόν καί πολιτικόν ἐπίπεδον. Ἡ Λογική ὡς τρόπος σκέψης εἶναι ἐπιστημονικόν πεδίον. Διδάσκεται ὡς μάθημα σέ πανεπιστήμια τοῦ ἐξωτερικοῦ καί πολλές φορές προαπαιτεῖται νά δώσουν ἐξετάσεις οἱ ὑποψήφιοι μεταπτυχιακοί φοιτητές σέ αὐτήν (critical reasoning). Μία ὑψηλή βαθμολογία εἶναι ἱκανή νά σέ στείλη στά κορυφαῖα πανεπιστήμια τοῦ πλανήτη. Γιατί λοιπόν ἐμεῖς οἱ Ἓλληνες που τήν ἀνακαλύψαμεν ὡς μαθησιακόν ἀντικείμενον νά μήν τήν διδάσκουμεν στά σχολεῖα μας; Γιατί τό πρόγραμμα σπουδῶν νά μήν εἶναι ἠθικοπλαστικόν καί ἑλληνογλωσσοκεντρικόν, ἀλλά προάγει τίς ἐπαναληπτικές διαδικασίες στείρων γνώσεων; Ἀπλά, διότι ἡ νοημοσύνη τοῦ ἓλληνος πρέπει νά περιοριστῆ ἀπό μικρήν ἡλικίαν, ἀνάγκη μεγαλύτερη ἀπό κάθε ἂλλον λαόν, καθώς ἒχει γιά γλῶσσαν του τήν γλῶσσαν τῶν Εὐαγγελίων καί τῶν φιλοσόφων, τήν ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ.
«Ἡ ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἡ καλύτερη κληρονομιά που ἒχει στή διάθεσίν του ὁ ἂνθρωπος γιά τήν ἀνέλιξιν τοῦ ἐγκεφάλου του. Ἀπέναντι στήν ἑλληνικήν ὃλες, καί ἐπιμένω, ὃλες οἱ γλῶσσες εἶναι ἀνεπαρκεῖς. Ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα πρέπει νά γίνη ἡ δεύτερη γλῶσσα ὃλων τῶν Εὐρωπαίων, εἰδικά τῶν καλλιεργημένων ἀτόμων», Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας).
Ἀλοίμονο, ἐάν οἱ Ἓλληνες ἐμάθαιναν ἀπό μικρήν ἡλικίαν νά διαβάζουν ἀρχαῖα ἑλληνικά! Θά εἶχαν τήν ἱκανότητα νά μελετοῦν καί νά ἀκονίζουν τό πνεῦμα τους ἀπό τά πρωτότυπα κείμενα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων καί τῶν Ἀποστόλων. Θά μποροῦσαν νά κατανοήσουν εἰς βάθος πνεύματος τήν Θείαν Λειτουργίαν καί δέν θά εἶχεν τήν ἱκανότηταν κανείς σύγχρονος ἱστορικός νά διαστρεβλώση τήν ἀλήθειαν τοῦ πρωτοτύπου. Γι’ αὐτό πρέπει νά εὐνουχίσουμεν τό ἀτίθασον ἑλληνικό πνεῦμα ἐνταφιάζοντας τά ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἒτσι σκέφτονται οἱ Κίσσιγκερ καί συντροφία καί, δυστυχῶς, τό πράττουν ἐπιτυχῶς.
«Εἶναι καί μερικοί που πᾶνε νά κάνουν μίαν νέαν γλῶσσαν. Ἡ ἑλληνική ὃμως γλῶσσα ἒχει γλῶσσαν ἀπό τίς πύρινες Γλῶσσες τῆς Πεντηκοστῆς! Τό δόγμα τῆς πίστεώς μας καμμιά γλῶσσα δέν μπορεῖ νά τό ἀποδώση. Γι’ αὐτό οἰκονόμησεν ὁ Θεός καί ἡ Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκεν ἀπό τούς Ἐβδομήκοντα στήν ἑλληνικήν γλῶσσαν καί τό Εὐαγγέλιον γράφτηκεν στήν ἑλληνικήν γλῶσσαν. Ἂν δέν ξέρη ἀρχαῖα ἑλληνικά κανείς καί ἀσχολῆται μέ τό δόγμα, μπορεῖ νά πλανηθῆ. Καί ἐμεῖς καταργήσαμεν τά ἀρχαῖα ἀπό τά σχολεῖα!», γέροντας Παΐσιος.

Ἀπό τήν ἂλλην πλευράν προάγεται συστηματικά ἡ ἐνστικτώδης λειτουργία τοῦ ἀνθρώπου, που καταργεῖ τήν ἒννοιαν τῆς λογικῆς. Ὃπως τά ζῶα ἒχουν τό ἒνστικτον τῆς ἀναπαραγωγῆς καί τῆς ἀναζήτησης τροφῆς καί καταφυγίου, ἒτσι ἀκριβῶς ἓνα ὁλόκληρον σύστημα προπαγάνδας προσπαθεῖ νά ὑποβιβάση τόν ἂνθρωπον καί νά τόν ἐξισώση μέ τόν μῦθον δαρβινικοῦ μας προγόνου. Τό σέξ βρίσκεται παντοῦ, μέρα καί νύχτα, μέσα καί ἒξω ἀπό τήν τηλεόρασιν καί τό διαδίκτυον, γιά νά ὑπενθυμίζη συνεχῶς στόν ἂνθρωπον τό ἀναπαραγωγικόν αὐτό ἒνστικτόν του μετατρέποντάς το σέ πάθος. Ἐκπομπές μαγειρικῆς ἀναβαθμίζουν τήν ἀπλήν σίτισιν σέ ἐξεζητημένην ἀνάγκην πρός ἱκανοποίησιν. Τά περιοδικά καί οἱ τηλεοπτικές σειρές προβάλλουν συγκεκριμένα «lifestyles» περιστρεφόμενα γύρω ἀπό πλούτη καί πάθη, που καμμίαν ἐπαφήν δέν ἒχουν μέ τήν δικήν μας μέσην καθημερινότητα, ἀλλά προσπαθοῦν νά τή διαφεντέψουν. Εἶναι ἀστεῖον νά θεωροῦμεν τήν τηλεόρασιν ψυχαγωγικόν μέσον, διότι μόνον ἀγωγή ψυχῆς δέν παρέχει. Ὁ μοναδικός σκοπός της εἶναι νά μᾶς ἐκφοβίζη, νά μᾶς φορτώνη ἐπίπλαστες ἀνάγκες καί νά μᾶς ὑπενθυμίζη παθολογικῶς τά ἒνστικτά μας προκειμένου νά συσκοτίζεται ἡ λογική μας (βλέπε ἱεράρχηση ἀναγκῶν κατά Maslow). 
«Τά σύννεφα πολλές φορές σκοτίζουν τόν ἣλιο καί τά πάθη τήν λογικήν», Πλούταρχος.

Προσπαθοῦν νά μᾶς μετατρέψουν σέ πολτόν ἠλιθίων που ὑπακούουν στά ἒνστικτα καί τίς φοβίες τους καί ὂχι στήν λογικήν τους. Ἡ τελευταία εἶναι αὐτή που διαμορφώνει τήν συνείδησιν καί τόν ἠθικόν μας κώδικα. Εἶναι αὐτή που μᾶς βοηθάει νά διακρίνουμεν τό οὐσιῶδες ἀπό τό ἀνούσιον, τό ἐνάρετον ἀπό τό ἀπάνθρωπον, τό ἰδεῶδες ἀπ’ τό ἐνστικτῶδες, τό θεϊκόν ἀπό τό σατανικόν. Συναινοῦμεν στήν λογικοφάνειαν καί αὐτό καθιστᾶ ἐπικίνδυνους γιά τό κοινόν καλόν τούς ἀνθρώπους που ἂκριτα παρακολουθοῦν τηλεόρασιν, καθώς ἀναπαράγουν ἀμάσητες ἀπόψεις καί μισές ἀλήθειες τρίτων. Περιττόν νά ἀναλύσουμεν τό ποιόν τῶν τρίτων…
Ἡ Ἑλλάς ἒχει τό πλουσιότερον DNA ἀπό κάθε ἂλλην χώραν στόν πλανήτην. Τό ὑπέροχον ἐργαλεῖον ἐξακτίνωσης τῶν ἀνωτέρων ἰδεωδῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ καί τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἑλληνική γλῶσσα. Αὐτή ἦταν που ἐπικοινώνησεν τά ὑψηλά καί εὐγενῆ νοήματα τῆς ἀνιδιοτέλειας, τῆς ἃμιλλας, τῆς ἀνδρείας, τοῦ φιλότιμου, ἐξέφρασεν τίς ἐννοιολογικές ἀποχρώσεις τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ, θεμελίωσεν τήν λογικήν τῶν ἐπιστημῶν, χάλκευσεν τήν παιδείαν πρός τόν ψυχαγωγικόν χαρακτήραν τῶν τεχνῶν. Εἶναι ἡ γλῶσσα που ὁ Θεός ὣρισεν νά διαδώση τόν Λόγον Του. Ὃ,τι καλό ἀπέμεινεν στήν κληρονομιάν τοῦ κόσμου τούτου φέρει ἐπάνω του σφραγίδαν ἑλληνικήν. Ὁ ἑλληνικός λόγος, ἡ Ἑλληνική ὀρθή Λογική, ἡ Λογική που συμβαδίζει μέ τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μας καί τό βεβαίωσεν ὁ Ἲδιος, εἶναι ἀδιαμφισβήτητα  ἡ μῆτρα που γέννησεν τόν παγκόσμιον πολιτισμόν. Καί ὡς μῆτρα ὁ ἑλληνικός λόγος θά ἀναγεννήση τήν ἀνθρωπότητα ὁλάκερη. Γιατί ὁ Ἑλληνικός Λόγος μόνον ἀποσαφηνίζει καί ἐκφράζει εἰς τό ἀκέραιον τόν Λόγον τοῦ Χριστοῦ.
«Ἡ ἑλληνική γλῶσσα γιά ἐμένα εἶναι σάν κοσμογονία. Δέν εἶναι ἀπλῶς μία γλῶσσα», Luis José Navarro (Ἀντιπρόεδρος στό ἐκπαιδευτικόν πρόγραμμα «Εὐρωκλάσσικα» της Ε.Ε.)
Ὃταν ὃλοι μας, πέρα ἀπό ἐμπαθεῖς σωβινισμούς, ἀποκτήσουμεν μίαν κοινήν ἀφηγηματικήν γραμμήν καί κατανόησιν τῆς οἰκουμενικῆς βαρύτητος καί ἀνωτερότητος τοῦ γλωσσικοῦ μας θησαυροῦ, τότε οἱ ἑκάστοτε «Ρεπούσιες» ἀπόψεις μόνον θυμηδία θά προκαλοῦν στό ἒθνος μας. Τά ἀρχαῖα ἑλληνικά ὂχι μόνον δέν ἀποτελοῦν γλῶσσαν νεκρήν κατά τίς ἐπιταγές τῆς Νέας Τάξης, ἀλλά ὃπως ὁ σπόρος χρειάζεται γόνιμον ἒδαφος γιά νά δημιουργήση τήν ζωήν, ἒτσι καί ὁ Ἑλληνικός Λόγος ἀποτελεῖ τόν ἀρχέγονον σπόρον τῆς παγκόσμιας πνευματικῆς κληρονομιᾶς, τήν δωρεάν τῶν Ἑλλήνων στήν ἀνθρωπότηταν, γιά νά φωτιστῆ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς καί νά ἀναγεννηθῆ τό πνεῦμα του. Γιά νά ἀναγεννηθῆ ἡ ἲδια ἡ ἀνθρωπότης.
ΥΓ. Βάσις τοῦ κειμένου τούτου ἀπετέλεσεν ἡ ὁμιλία τοῦ Πάπα Βενέδικτου στό Πανεπιστήμιον τοῦ Ρέγκενσμπουργκ τῆς Γερμανίας τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2006. Ὁμιλία-ὓμνος στόν ἑλληνικόν λόγον καί πνεῦμα, ἂμεσα διασυνδεδεμένη μέ τήν πίστην.
Τοῦ Σχορετσανίτη Ἡλία,
Οἰκονομολόγου

Ἡ ἒμφασις σέ ὁρισμένα σημεῖα τοῦ κειμένου δική μας

σχόλια καί κριτική σκέψις

Τό ἀνωτέρω κείμενον βεβαίως "κατά βάσιν" ἀπηχεῖ σκέψεις καί ἀπόψεις τοῦ Πάπα Βενέδικτου καί τόν εὐχαριστοῦμεν ἐμεῖς οἱ Ἓλληνες μέ τά τόσα κοσμητικά ἐπίθετα που μᾶς ἐφόρτωσαν οἱ συμπατριῶτες του τελευταίως. Ἡ πινελιά που ἒθεσεν ἐν τούτοις ὁ συμπαθής συμπατριώτης μας, ἒχει ἐξάρει κυρίως μέν τήν γλῶσσαν μας, ἀλλά καί ὃ,τι ἒχει νά κάνη μέ τό θεῖον, τόν σκοπόν του, τόν προορισμόν του καί τήν ἐπιρροήν του στήν ἀνθρωπότηταν. Ἐπί αὐτῶν τῶν θεμάτων δέν ἒχω νά σχολιάσω κάτι, σεβόμενος τίς θρησκευτικές προφανεῖς πεποιθήσεις τοῦ συντάκτου τοῦ κειμένου. Ἒχω ὃμως νά προσθέσω κάποια πράγματα που ἒχουν νά κάνουν μέ τήν γλῶσσαν μέ τήν ὁποίαν ἀσχολοῦμαι κάποιες δεκαετίες καί πιστεύω πώς τό ὁφείλω στό ἀναγνωστικό μου κοινόν.
Μετά λόγου γνώσεως θά πῶ λοιπόν πώς σέ γενικές γραμμές ὁ ἓλλην παρασυρόμενος ἲσως ἀπό τόν τηλεοπτικόν διαφθορέαν, τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες ἒγινεν τεμπέλης σέ ὃ,τι ἒχει νά κάνη μέ τήν ἀτομικήν του καλλιέργειαν.Πῶς ἀλλιῶς νά ἐξηγήση κανείς, καλλιεργημένοι ἂνθρωποι, ἀπόφοιτοι πανεπιστημίων ἐσωτερικοῦ ἢ ἐξωτερικοῦ, κάτοχοι ντοκτορά, δημοσιογράφοι φημισμένοι, πολιτικοί ἂνδρες μέ παιδείαν πανεπιστημιακοῦ ἐπιπέδου ἢ καθηγηταί πανεπιστημίων, που ἐνῶ γνωρίζουν ὀρθογραφίαν, νά μήν γράφουν στό πολυτονικόν, που ἂν μή τί ἂλλο, καθοδηγεῖ στήν ὀρθήν ἐκφοράν τοῦ λόγου. Καί ὃμως οἱ προειρημμένοι τό ἀποφεύγουν συστηματικά. Ἐπομένως ἢ ἀμμόρφωτοι οὐσιαστικά εἶναι ἢ αὐτό γίνεται ἐκ συστήματος μέ σκοπόν τόν ἐκμαυλισμόν τελικῶς τῶν νεοελλήνων, μέ στόχον νά τούς ἀναγκάσουν νά ξεχάσουν τήν προγονικήν τους γλῶσσαν.

Ὃπως καί νά τό κάνουμεν, ἡ γραφή πρέπει νά εἶναι σωστή  καί ν' ἀκολουθῆ τούς κανόνες. Ἀλλά σωστή, ὀρθή γραφή δέν γίνεται χωρίς τονισμόν, που ὃπως εἲπαμε βοηθάει στήν σωστήν προφοράν. Ἐδῶ ἐπομένως ξεκινῶ νά ἀπαντήσω στόν συντάκτην τοῦ κειμένου, λέγοντάς του ὡς ἀπάντησιν στά ἐρωτήματά του, πώς ὁ λόγος που συμβαίνει ὃλη αὐτή ἡ κωλυσιεργία στήν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας μας, εἶναι ἀκριβῶς αὐτή ἡ ἀνεπάρκεια τῶν δασκάλων (σέ ὃλα τά ἐπίπεδα), νά διδάξουν τήν σωστήν γλῶσσαν στά παιδιά. Διότι ἐάν ἐσυνέβαινεν αὐτό καί τό ὑπουργεῖον Παιδείας, θά ἐρύθμιζεν ἀναλόγως τά προγράμματά του, ἐφ' ὃσον ὑπῆρχεν ἐνεργός συμμετοχή τῶν δασκάλων στήν ἀπαίτησιν γιά γνῶσιν, ἀντί τῆς διαμαρτυρίας των ἀποκλειστικά καί μόνον γιά ἀποδοχές καί προνόμια.
Ἓνα ἀκόμην θεμελιῶδες θέμα που ἒχει σχέσιν μέ τήν Παιδείαν (κι ὂχι ἐκπαίδευσιν), εἶναι καί ἡ ἀνάγκη διαχωρισμοῦ τοῦ ὑπουργείου ἀπό Παιδείας καί θρησκευμάτων. Ἡ προσκόλλησις στήν θρησκείαν κι ἡ συνάρτησις μέ τήν διαμόρφωσιν τῶν νέων παιδιῶν, θεωρεῖται τοὐλάχιστον ἀναχρονιστική, διότι δύνανται νά προστεθοῦν πολλά ἐπίθετα. Ἡ ἐντέχνως καί ἀπό σκοπιμότητα τῶν ἐνδιαφερομένων στήν ἐνοποίησιν αὐτήν ἒχει ἐπιφέρει, τόν δογματισμόν, τόν ἀναχρονισμόν καί τήν ὁπωσδήποτε καθυστέρησιν στήν μόρφωσιν τῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα ἀπό μικρά μαθαίνουν νά συναρτοῦν τίς δύο ἒννοιες ὡς ἀναπόσπαστον κομμάτι τοῦ ἑλληνισμοῦ, μέ τήν γνωστήν "τσίχλαν" ἑλληνισμός-ὀρθοδοξία, διότι στήν πραγματικότητα οὐδεμία σχέσις ὑπάρχει μεταξύ των.

Σέ ἓνα ἂλλο σημεῖον ὁ συντάκτης ἀναφέρεται καί στά "κείμενα τῶν Ἀποστόλων". Ἐρωτῶ ποίαν ἀκριβῶς σχέσιν ἒχουν τά κείμενα ἐκεῖνα μέ τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλην καί λοιπούς ἀρχαίους Ἓλληνες συγγραφεῖς καί φιλοσόφους ;; Ἐκτός ἐάν ἐννοεῖ τόν δανεισμόν τῆς γραφῆς εἰς τήν ὁποίαν ἐγράφησαν τά κείμενά των. Ὃλοι ἐκεῖνοι ἀλλά κι ἀμέτρητοι που ἀκολούθησαν καί χωρίς ἲχνος σωβινισμοῦ σέ αὐτό που λέγω, δέν ἐκράτησαν παρά ψήγματα ἀπό τά λαμπρά δείγματα γραφῆς καί ἀληθινῶν μνημείων τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, γλώσσης καί φιλοσοφίας. Ὁ ὁποιοσδήποτε σύγχρονος σοφός, ἀπό ἐκείνους που ἀναφέρονται συχνάκις στίς διαλέξεις ἢ παραδόσεις στά δικά μας ἢ ξένα πανεπιστήμια, που θέλουν νά ἐπιδείξουν τίς γνώσεις των οἱ πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, δέν εἶναι παρά ἡ σκόνη τῶν σανδάλων τῶν ἀρχαίων ἠμῶν προγόνων, φάρων τῆς γνώσεως καί τῆς φιλοσοφίας.
Τελικῶς σχετικά μέ τήν γραφομένην ἑλληνικήν γλῶσσαν, ἒχω νά πῶ πώς ὀφείλει νά γράφεται σωστά καί πρέπει νά διαχωρίζεται παντελῶς ἀπό τόν ὁμιλούμενον λόγον, ὃπως παλαιόθεν. Ἐφ' ὃσον δέ ἡ γραφή ἀκολουθεῖ πιστά τούς σωστούς κανόνας σύνταξης καί ὀρθογραφίας, τότε ἀναγκαστικά θά βελτιωθῆ καί ἡ γνῶσις σέ ὃλα τά ὑπόλοιπα ἐπίπεδα τῶν νεωτέρων, ὃπως καί ὁ ἐκφερόμενος λόγος. Ἐπίσης τότε κανένας ξένος δέν θά ἐπεβουλεύετο τήν ἱστορίαν καί γλῶσσαν μας, ἐάν οἱ δάσκαλοι ἒδειχναν τό ἀπαιτούμενον ἐνδιαφέρον γι' αὐτούς τούς τομεῖς. Τοιουτοτρόπως δέν θά παραμέναμεν ἀπλῶς στήν στεῖραν διαφήμισην αὐτοῦ τοῦ προνομίου μας (που κινδυνεύει νά μᾶς διαφύγη), ἐννοῶ τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, ἀλλά τοῦ λοιποῦ ὀφείλουμεν νά συμμετέχουμεν ἐνεργά στό γίγνεσθαι καί τήν ἐξέλιξιν τῆς κληρονομίας μας.

Καί δύο λόγια ξεχωριστά σχετικά μέ τήν Βίβλον
Ὁ χειρισμός τοῦ θέματος "Παλαιά καί Καινή διαθήκη" ἀπό τούς ἐβραίους, ἦταν ἡ πρώτη καί κυριώτερη κατά μέτωπον ἐπίθεσις ἐναντίον τοῦ ἑλληνισμοῦ. Εἶναι καί ἦταν κατ' ἐκείνην τήν περίοδον πασιφανές πώς οἱ "φορεῖς" τοῦ πολιτισμοῦ ἦσαν οἱ Ἓλληνες. Οἱ Ἐβραῖοι ὡς πρώην Ἓλληνες τό διέγνωσαν ἐγκαίρως καί διά τῆς μεταφράσεως τῆς Βίβλου στήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, κατόρθωσαν νά μεταγγίσουν (ὃσα τούς συνέφερεν) ὃλα ἐκεῖνά τά κλεμμένα ἀπό τήν ἀρχαίαν ἑλληνικήν γραμματείαν κείμενα, στόν δυτικόν κι ἐν συνεχεία σέ ὃλον τόν κόσμον. Τροποποιώντας τα κατά βούλησιν (μέσω τῶν ἐβδομήκοντα λογίων τους) καί μετατρέποντάς τα στήν σημερινήν δηλητηριώδη μορφήν δόγματος, τά παρέδωσαν στούς λαούς, ἒχοντες σάν "διαβατήριον" τήν ἑλληνικήν καλλιέργειαν, τήν ὁποίαν καί ἐστόχευαν νά πολεμήσουν.
Γιά ποιόν λόγον νά ὐπακούη κανείς σέ ἓνα δόγμα, ὃποιο κι ἂν εἶναι, ὃ,τι κι ἂν πρεσβεύει. Ἡ λογική μας δέν ἐπαρκεῖ νά κρίνουμεν ἐάν μία συγκεκριμένη παραίνεσις εἶναι ὀρθή ἢ ὂχι ;; Ἡ λέξις δόγμα δηλαδή "δοσμένον" σέ καθιστᾶ δυνάμει ἀνεγκέφαλον, καθοδηγούμενον, ἐξαρτώμενον καί πρό πάντων "ὑπήκοον" δηλ. δοῦλον τοῦ Κυρίου (ποιοῦ κυρίου;;) ἢ κατά τά κελεύσματα τῶν συγχρόνων σιωνιστῶν, "σκλάβον στίς δικές των θελήσεις" οἱ ὁποῖοι στοχεύουν στήν ἐξαθλίωσίν μας.

Μέ ἀπόλυτον σεβασμόν στόν ἀναγνώστην

Ἓνας ἀπλός πολίτης

Ἀνηρτήθη ἀπό : zeuxisblog46


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τό χρυσόν δαχτυλίδι τοῦ Ἐζέροβο

Ποῖες οἱ ἐπιπτώσεις τῆς εὐρείας ζώνης ;

Τά πρῶτα δειλά σημάδια ἀνάκαμψης στίς ΗΠΑ