Ἡ ἀφθαρσία τῶν ἰδεῶν

Ἀΐδιες ὀντότητες παραμένουν οἱ ἰδέες στήν Ἑλλάδα


Γράφει ὁ Ζεῦξις Μπαξεβανίδης

Ὁ Πλάτων στήν προσπάθειάν του νά ὁριοθετήση τόν κόσμον του τῶν ἰδεῶν, κατέστησεν τήν φιλοσοφίαν ὡς ἐπιστήμην στούς ἐπιγιγνομένους. Βεβαίως καί ὑπῆρξαν ἂλλοι πρότερον αὐτοῦ, που σάν πρωτοπόροι ἐχάραξαν τήν ὁδόν τήν ἂγουσαν στήν τελικήν διασαφήνισιν τῆς θεωρίας τῶν ἰδεῶν, ἡ ὁποία φέρει τήν σφραγίδαν τοῦ Πλάτωνος. Ἒκτοτε σέ περιόδους κατά τίς ὁποῖες ἡ πολιτεία δέν ποιεῖ τά θἐμιστα, οἱ ἀτυχῶς ὀλίγοι πλέον που ἐμελέτησαν τήν ἀρχαίαν ἑλληνικήν γραμματείαν καί φυσικά τόν Πλάτωνα, ἐπιστρέφουν στόν ἀπάνεμον λιμένα που περικλείει ἡ θεωρία τῶν ἰδεῶν του. Στό ἑλληνικόν DNA ὃμως ὡς φαίνεται, ἀπό χρόνους ἀμνημονεύτους παρέμεινεν ἡ μνήμη χαραγμένη πλέον στό ἐν-στικτόν τῶν νεωτέρων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι σήμερα βιώνουν μίαν ἀκόμη περίοδον ἐκτραχύνσεως τῶν ἠθῶν, ἀπαξίωσης τῶν κάθε εἲδους ἀξιῶν, ἒλλειψης ἠθικοῦ ὑποβάθρου σέ ὃ,τι λέγει , νομοθετεῖ ἢ πράττει ἡ πολιτεία.
Ἡ συλλογικότης, ἒννοια ξεχασμένη πρό πολλοῦ ἀπό τήν πλειονοψηφίαν τῶν συνελλήνων, ἐπανῆλθεν ἐσπευσμένως (ἀνάγκᾳ καί θεοί πείθεσθαι), διά ποικίλλων ἀντιδράσεων ἐντός τῶν κόλπων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ποία ἡ δύναμις ἡ ἐπενεργούσα ὣστε νά ἐπισυμβαίνουν τοιαύτα θαυμαστά γεγονότα ;; Ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν, ἀγαπητέ ἀναγνώστα. Μάλιστα, αὐτός εἶναι ὁ ὑπεύθυνος διά τήν ἐγρήγορσιν τῶν συνελλήνων που καθημερινῶς συντελεῖται μέ ὁλονέν αὐξανόμενον ρυθμόν, ἂγων τόν ἑλληνισμόν πρός τίς αἰώνιες, τίς αΐδιες ἰδέες που συνετήρησαν τήν ἑλληνικήν ἐθνότητα στήν μακράν ὁδόν τῶν χιλιετηρίδων. Διότι οἱ ἰδέες εἶναι ἂφθαρτες, ὃπως πολύ σωστά τό ἒθεσεν μέ τήν ἐμβρίθειάν του, ἐκεῖνος ὁ προϋπάρξας συνέλλην τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητος, ὁ μέγας φιλόσοφος Πλάτων. Σέ περίοδον που λανθασμένα ἀποκαλοῦμεν "κλασικήν" διότι κατά τά ἂρτι ἀνακαλυφθέντα στοιχεῖα ἀπό ἀρχαιολογικές ἒρευνες, μᾶλλον νεωτέραν πρέπει νά ἀποκαλοῦμεν. 

ἰδέα ἐπομένως συνέλληνες εἶναι μία ὀντότης, μία ὑπαρκτή ὀντότης, τήν ὁποίαν μόνον νά ψηλαφήσουμεν δέν δυνάμεθα, κατά τά ἂλλα ὑπάρχει καί κάνει ἒντονη τήν παρουσία της ἰδιαιτέρως σέ περιόδους ὃπως ἡ σημερινή, ὃπου ἡ ζωή μας περνάει σέ μίαν ἂλλην φάσιν, που καθόλου ἀγαθές προθέσεις δέν προοιωνίζει, ἀπό τήν πλευράν τοῦ συρφετοῦ αὐτοῦ τῶν κυβερνώντων σήμερα τήν χώραν μας. Ἐδῶ προοδευτικά τό συναίσθημα παραχωρεῖ τήν θέσιν του στήν λογικήν, ἡ ὁποία μέ τήν σειράν της, δίδει τόπον στόν φόβον, ἐνῶ ὁ τελευταῖος ἐνσικτωδῶς καταφεύγει στήν ἰδέαν. Εἶναι ἂλλωστε καί τό μοναδικόν ἒρεισμα που διαθέτει (ἐκτός τῆς λογικῆς) γιά νά στηριχθῆ ὁ τόσον ἀπηνῶς διωχθείς καί κατατρεγμένος λαός μας. Ἐνθυμούμεθα δυστυχῶς τήν ἒννοιαν ἒθνος καί ἰδέα,  μόνον ὃταν κινδυνεύουμεν νά διαβοῦμεν τό κατώφλι τῆς ἐξαθλίωσης καί νά καταλήξουμεν στόν ἐξανδραποδισμόν.
Ἲσως πολλοί δέν τό ἒχουν ἀντιληφθεῖ εἰσέτι ἀλλά σέ αὐτό τό σημεῖον ἐφθάσαμεν, ἀγαπητέ ἀναγνώστα συνέλληνα ἢ μή. Ἢδη ἐπέτυχαν νά μᾶς ὠθήσουν νά κατέλθουμεν καί τό τελευταῖον σκαλοπάτι πρός τό τίποτα φίλτατε, δυστυχῶς. Πολύ ὀλίγα πλέον εἶναι τά ὑπάρχοντά μας ὡς κράτους, πῶς ἒτσι εὒκολα λησμονεῖ ὁ ἓλλην τά τόσα ξερριζώματα που ἒχει ὑποστεῖ ;; Πῶς ξεχνάει τήν Σμύρνην, τήν Κωνσταντινούπολιν, τήν Μικράν Ἀσίαν, τήν Κύπρον, τήν Ἀλεξάνδρειαν, τίς τόσες καί τόσες χαμένες πατρίδες  τοῦ ἑλληνισμοῦ ;; Μήπως πέρασαν πολλά χρόνια ;; Μά μόλις ἐχθές συνέβησαν τά γεγονότα αὐτά. Διότι γιά ἐμᾶς τό ἐχθές εἶναι κάποια ἑκατόν χρόνια, ἂν συλλάβουμεν τήν πολλαπλασίαν δεκακισχιλιετήν ἱστορίαν μας, σέ σχέσιν μέ ἂλλους λαούς. Τόσον λοιπόν ἀνιστόρητος κατήντησεν ὁ λαός μας ;; Τόσον εὒκολα λησμονεῖ τό ξερίζωμα, τό τρέξιμον στό πουθενά μέ τούς μπόγους καί τά μωρά παραμάσχαλα, τήν πεῖνα τίς χίλιες δυό κακουχίες ;;
Πολλοί λόγιοι στήν πάροδον τῶν ἐτῶν μᾶς ἒχουν χαρακτηρίσει σάν λαόν που λησμονεῖ εὒκολα. Ἲσως τά ὃσα ἒχει ὁ λαός μας ὑποφέρει στήν διάρκειαν χιλιετηρίδων κι ἡ ἀνάγκη γιά μίαν ἀνάσαν, λίγην χαλάρωσιν εἶναι ἐκείνη που μᾶς ὠθεῖ στήν λησμονιάν αὐτήν. Ἲσως ἡ πρόσκαιρη καλοπέρασις, που φρόντισαν κάποιοι που γνωρίζουν καλά τά ψυχικά χαρακτηριστικά τοῦ ἒθνους μας, διότι κι ἐκεῖνοι προϋπήρξαν στήν ἀπώτερην ἀρχαιότηταν ὁμόφυλοί μας (ἐννοῶ τούς Φοίνικας), ἐπεδἰωξαν νά μᾶς χαρίσουν. Ἒπειτα οἱ τελευταῖες γενιές, τοὐλάχιστον στίς μεγάλεις πόλεις καί τά ἂστεα, μήν λησμονοῦμεν ἐμεγάλωσαν μέ "γάλα βλάχ(κ)ας", οἱ περισσότεροι ἀντί γιά τό μητρικόν, ἂρα ἐνόθευσαν μερικῶς τήν ἑλληνικότητά τους, καταναλώνοντες ὃ,τι οἱ σιωνιστο-μασονο-εβραῖοι εἶχαν γιά πέταμα καί προμήθευαν τήν Ἑλλάδα, χαρακτηρίζοντές το ὡς "μάννα ἐξ οὐρανοῦ".

'Εν τούτοις στά 13 τελευταῖα χρόνια, ἀγαπητέ συνέλληνα, ἒπηλυ ξενοτοπίτη ἢ ἑλλαδίτη, δοκίμασες στό πετσί σου "ὃλον τό μεγαλεῖον τοῦ νά ἀνήκης κι ἐσύ σέ μίαν πεπολιτισμένην Εὐρώπην, μέ τό εὐρωπαϊκόν κεκτημένον" κτῆμα σου πιά. Τό εὐρωπαϊκόν κεκτημένον ἀγαπητέ, δηλ. τό εὐρώ μέ ἂλλα λόγια, εἶναι ἒννοια κενή περιεχομένου καί οὐσίας ἀφ' ἑνός, ἐνῶ ἀφ' ἑτέρου σοῦ παρέχει τό δικαίωμα νά ἒχης τό διαβατήριον πρός τήν ἐκμετάλλευσιν ἀπό τό ἀδηφάγον σύστημα (που παρεπιπτῶντος σήμερα τό βλέπεις καλά, τρώει τά ἲδια τά παιδιά του καί τελικῶς θά καταπιῆ καί τόν ἑαυτόν του). Κατά τά ἂλλα τό εὐρώ βοηθάει ἐκείνους τούς ἒχοντας. Αὐτό ἀποτελεῖ ἐκτός ἀπό "κεκτημένον" καί ἀπόλυτον δεδομένον. Ἐμεῖς οἱ Ἓλληνες εἲμαστε ἀδιόρθωτοι τελικῶς, ἒτσι φαίνεται ἐφ' ὃσον λησμονήσαμεν τόσον εὒκολα ἐκεῖνον τό παλαιόν φοβοῦ τούς Δαναούς καί δῶρα φέροντας που σήμερα αὐτοί εἶναι οἱ ἲδιοι Δαναοί ἐκεῖνοι που μέ πονηρόν τρόπον μᾶς ἒβαλαν μέσα στήν παγίδαν τοῦ εὐρώ, τάχα μέ τά πακέτα Ντελόρ, που σήμερα ἐξοφλοῦμεν μέ τό αἶμα τῶν παιδιῶν τῆς Ἑλλάδος.
Ἀπαγκιστρώσατε ἐπομένως φίλτατοι συνέλληνες τόν νοῦν σας, ἀπό τό εὒκολον κέρδος που σᾶς ὑπόσχονται οἱ Δαναοί (σιωνιστο-μασονο-εβραῖοι Καζάροι) κι ἐπιστρέψετε στήν σίγουρην ὁδόν τοῦ ἐντίμου ἀγῶνος γιά τήν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος καί τῆς συνολικῆς σωτηρίας ὃλου τοῦ ἑλληνισμοῦ. Εἲμεθα ἡ μόνη πανεθνική φυλή συνέλληνες, πῶς δέν τό ἀντιλαμβάνεσθε ;; Τό 1960 αἲσθησιν παγκόσμιον εἶχεν προκαλέσει τό γεγονός πώς στά βάθη τοῦ τότε ἀνεξερεύνητου Ἀμαζονίου, "πρωτοπόροι" ἐρευνητές ἀνεκάλυψαν ἀρχηγόν μιᾶς ἀγνώστου φυλῆς ἓναν κεφαλλονίτην (!!!), κατόπιν δέ ἐκυκλοφόρησεν σέ ξένην ἐφημερίδα γελοιογραφία που παρίστανε τούς πρώτους ἐπισκέπτες στήν Σελήνην νά συναντοῦν μίαν παράγκαν μέ πινακίδαν που ἒγραφεν "ἡ ὡραία Κεφαλλονιά" ἐνῶ δίπλα ἒγραφεν "λεμονάδες πορτοκαλάδες κλπ" (τήν ἒχω κάπου στό ἀρχεῖον μου). Θέλω νά πῶ πώς ἀκόμη καί οἱ ξένοι ἒχουν διαγνώσει αὐτήν τήν πραγματικότηταν, πώς εἲμεθα μία φυλή που δρᾶ, κινεῖται καί διαβιεῖ παγκοσμίως.

Ἀπό τήν πρόσφατον ἀρχαιότηταν, δηλ. κάπου 5000 χρόνια, εἲτε ὡς Πελασγοί, εἲτε ἀργότερον ὡς Ἓλληνες, ἐμεῖς εἲμεθα οἱ κυριαρχήσαντες στόν πλανήτην ὁλόκληρον τό πρίν ἀποτελεῖ εἰκασίαν σήμερον, τό ἐάν δηλ. ἢλθαμεν ἀπό κάποιον ἂλλον πλανήτην, πρᾶγμα που μᾶλλον εἶναι καί ἡ ἐπικρατούσα ἂποψις. Κατόπιν ἀπό ἐμᾶς κατά πᾶσαν πιθανότητα ἀπεσκίρτησαν καί δημιούργησαν νέαν φυλήν οἱ ἐβραῖοι, οἱ ὁποῖοι ὡς λάτρεις τῆς ὓλης, ἀκολούθησαν καί προσεταιρίσθησαν ὓστερα μέ τούς Templars ἐκείνους που ἐμεῖς ἀποκαλοῦμεν Ναΐτες καί κατόπιν ἀτελείωτων μηχανορραφιῶν καί φόνων κατόρθωσαν νά οἰκειοποιηθοῦν τόν ὃρον "Σιών" καθιστάμενοι σήμερα οἱ ἀδιαφιλονίκητοι ἐκπρόσωποι τοῦ διεθνοῦς σιωνισμοῦ που ἂντιπροσωπεύει τό κακόν σέ ὂλον τόν πλανήτην.Οἱ δραστηριότητές των εἶναι πασίγνωστοι ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἒως σήμερον, αὐτοί εἶναι ὑπεύθυνοι γιά ἀμέτρητους πολέμους, ἲντριγκες σέ ἀνώτατον ἐπίπεδον, ἒως σήμερον μέ τόυς τελευταίους πολέμους Σερβίας, Ἀφγανιστάν καί Ἰράν, ὃπως καί τό βορειοφρικανικόν τόξον, χωρίς νά ὑπολογίσουμεν, τίς τόσες δικτατορίες στήν Νότιον Ἀμερικήν, τήν ἀπληστίαν των στό Βιετνάμ κλπ.
Ἀπό τήν ἂλλην πλευράν τοῦ ποταμοῦ, στήν ἒναντι αὐτῶν ὂχθην, κεῖνται οἱ δικοί μας προπάτορες καί ἱστάμεθα ἐμεῖς οἱ Ἓλληνες μέ τήν δικήν μας δοξασίαν περί ζωῆς, μέ τίς θεμελιώδεις μας ἀρχές, τούς νόμους, τό δίκαιον ἐπί κεφαλῆς, μέ τούς θεσμούς μας, μέ τήν ἀέναον προσπάθειαν ἐκπολιτισμοῦ τῶν λαῶν, μηδέποτε κατακτητές, πάντοτε πολεμικώτατοι λόγω ἐπιβουλῆς πολλῶν λαῶν βαρβάρων που ἐπεζήτησαν νά μᾶς κατακτήσουν, ζηλόφθονα ἐποφθαλμιοῦντες τό καλῶς διάγειν μας, στήν σειράν τῶν αἰώνων. Διότι ὃπως καί νά τό κάνουμεν ἀγαπητοί μου, αὐτοί εἲμεθα ἐμεῖς οἱ Ἓλληνες, ἀκόμη καί ἂν κάποιοι ἐξ ἠμῶν προσπαθοῦν νά μιμηθοῦν ἐκείνους τούς ἂλλους οἱ ὁποῖοι κατέχουν τά σκῆπτρα τῆς ἰσχύος καί τοῦ χρήματος. Στό βάθος, εἲμεθα λαός καμωμένος νά προσφέρουμεν στήν ἀνθρωπότηταν καί ποτέ γιά τόν ἑαυτόν μας, εἲμεθα οἱ πολεμιστές καί κατακτητές τῆς γνώσης που διασπείρουμεν ἀπλόχερα σέ ὃλην τήν ἀνθρωπότηταν. 

Οἱ προσδοκίες

Ὃμως σήμερον οἱ Ἓλληνες, ἀντελήφθησαν ἐπί τέλους μετά ἀπό πολλά συναπτά ἒτη, τήν ἀδήρητον ἀνάγκην ἐπιστροφῆς στά πάτρια ἢθη καί τίς ἀξίες τίς λησμονημένες που μ' ὂλα ταῦτα παραμένουν πάντοτε ἀναλοίωτες, χάριν στόν ἀθάνατον ἑλληνικόν πολιτισμόν, τόν θεμελιωτήν καί ἰδρυτήν μίας ἂλλου εἲδους ζωῆς που δέν ἐγνώριζαν πρίν οἱ λαοί,  τήν πολιτισμένην ζωήν. Ἡ Ἑλλάς ἐδίδαξεν στόν κόσμον τήν ἒννοιαν πολίτης. Εἶναι αὐτήν ἀκριβῶς τήν ζωήν που ἐπιχειροῦν νά καταλύσουν μέ τό σύστημα που ἐπενόησαν, οἱ ἐπιβήτορες τῆς ἀνθρωπότητος, οἱ ὁποῖοι στέκονται πίσω ἀπό τις σκιώδεις κυβερνήσεις που δημιούργησαν μέ πᾶσαν ἐπιμέλειαν ἐπί σειράν ἐτῶν. Ἐργαζόμενοι στό παρασκήνιον κι ἂρα ἀθέατες αὐτές οἱ ὀντότητες, μέ ἀληθινά ἐπιστημονικόν τρόπον ὑποδούλωσαν τήν ἀνθρωπότηταν ὁλόκληρον. Ἲσως πρέπει νά τούς καταλογίσουμεν κι ἓνα ἐλαφρυντικόν ἐδῶ, διότι ὃ,τι ἒπραξαν τό ἒπραξαν ἀξιολογοῦντες καί ρυθμίζοντες τίς δράσεις των, χωρίς νά συνυπολογίσουν τήν δυναμικήν τοῦ πλανήτου που λέγεται ἑλληνισμός.Ἡ δημιουργικότης μας εἶναι ἀσύγκριτη.
Τοιουτοτρόπως ἐφθάσαμεν στό σημεῖον νά θυμηθοῦμεν καί πάλι τήν παλαιάν μας δόξαν, ὂχι ὃλοι, ἀλλά μία ἀρκετά μεγάλη μερίδα κόσμου. Ἓνα ποσοστόν που ἒχει τήν θέλησιν καί τήν δυνατότηταν νά ἀφυπνίση τούς πάντες, οὓτως ὣστε νά κινηθοῦν κι ἐκεῖνοι πρός τήν ἰδίαν κατεύθυνσιν. Ἀρωγός ἐστάθη ἡ δυσχερής θέσις στήν ὁποίαν ἐβρέθησαν οἱ Ἓλληνες, ὃπως καί τά φτερά που τούς ἒδωσαν κάποιοι γνήσιοι συνέλληνες ἐξ Ἀμερικῆς, που ἦρθαν ἐθελοντικά νά προσφέρουν τήν βοήθειάν των. Προσωπικά πιστεύω πώς καί μόνον ἡ ἒγερσις τῆς συλλογικῆς συνείδησης καί διανόησης τοῦ λαοῦ μας που ἐδημιούργησαν εἶναι ἀρκετή, διότι κατόπιν οἱ Ἓλληνες γνωρίζουν πῶς νά βαδίζουν, θά προχωρήσουν καί μόνοι τους, χωρίς τά προσφερόμενα χρήματα. Ἡ μόνη ἀναγκαία, ἱκανή καί ἀπαραίτητος συνθήκη, εἶναι νά κατορθώση ὁ λαός νά βρῆ καί πάλιν τόν ἑαυτόν του, νά ἀντιληφθῆ τήν ἀπεριόριστον δύναμιν που ἒχει στά χέρια του, γιά νά πάη μπροστά, χωρίς ξένες ἐπεμβάσεις.

Διότι ἂς μήν μᾶς διαφεύγει, πώς ἡ ἒγερσις ἐδημιούργησεν καί προσδοκίες, ὃπως καί πολλαπλούς καί ποικίλλους νέους στόχους, που ὡριμάζουν μέρα μέ τήν ἡμέρα καί που πλέον ἢρχισαν νά θέτουν ἐκ νέου τήν μηχανήν που λέγεται ἑλληνισμός σέ κίνησιν. Ἀπαιτήθηκε ἀρκετός χρόνος, διάστημα στό ὁποῖον ὁ κόσμος ἀγανακτισμένος ἀπό τίς ἀλλεπάλληλες προσπάθειες καταπίεσης, ἐπιβολῆς τῆς θελήσεως ἀλλοτρίων δυνάμεων, ἐκτός τοῦ πεδίου ἐλέγχου του, ἒστω καί ὑποτυπώδους, τόν ἒφεραν πρό αἰχμῶν γρήγορα. "Τοῦ ἓλληνος ὁ αὐχήν ζυγόν δέν ὐποφέρει" κι αὐτό πάρα πολύ σύντομα θά τό γευθοῦν ἀρχικά οἱ ἐγγύτερον εὐρισκόμενοι καί βαθμηδόν ἡ εἰδησις θά μεταδοθῆ τάχιστα σέ ὃλους τούς λαούς, θυμίζοντάς τους, παλιές ἒνδοξες ἡμέρες, παρακινῶν κι ἂλλους νά μιμηθοῦν τό παράδειγμα, ἐπιβάλλοντες κι αὐτοί πολιτισμόν ὃπως τώρα ἐπιχειροῦμεν ἐμεῖς.
Δέν γνωρίζω κατά πόσον πολλοί ἢ λίγοι συμμερίζονται τήν ἂποψίν μου, κι ἂν κατάλληλα πληροφορημένοι, "λαμβάνουν" τά μηνύματα τῶν καιρῶν. Πιστεύω μ' ὃλον ὃτι ἀκόμη χρειάζεται ἓνα μίνιμουμ χρόνου προκειμένου νά δημιουργηθῆ ἓνα συμπαγές καί ἀρραγές μέτωπον σέ ἐθνικόν ἐπίπεδον, πώς αὐτή θά εἶναι ἡ μελλοντική ἐξέλιξις, ἢ μᾶλλον ἀνέλιξις γιά τήν Ἑλλάδα. Ἒτσι συνέβαινε πάντοτε μέ τούς Ἓλληνες, πρέπει νά ὑπάρξη δρᾶσις, ἐπίδρασις, πίεσις, γιά νά ὑπάρξη ἀντίδρασις στούς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Μετά ἒρχεται τό συλλογικόν αἲσθημα νά ἐμπεδωθῆ κι ἐν συνεχείᾳ νά "κτισθῆ" ὁ τρόπος ἀπαλλαγῆς ἀπό τό ὑφιστάμενον καθεστώς. Σέ αὐτήν τήν φάσιν εἲμεθα τώρα καί δέν ὑπάρχει ἀνθρωπίνη δύναμις νά τό σταματήση αὐτό. Προτοῦ ξεσπάση τό ἡφαίστειον, ἡ λάβα δημιουργεῖ τήν ἀπαιτουμένην δυναμικήν πίεσιν γιά νά ἐκτιναχθῆ. Σήμερα λοιπόν ζοῦμεν τήν στιγμήν αὐτήν, ἡ παντοδύμαη ἰδέα, βοηθάει στήν σύντηξιν τῶν ὑλικῶν καί τῶν μετάλλων ἐκείνων που θά τηκοῦν μετατρεπόμενα σέ λάβαν, που θά ὠθήση ὃ,τιδήποτε πιέζει ἀπό ἐπάνω της, χωρίς νά λογαριάση τίποτε.

Οἱ προσδοκίες που ἐδημιουργήθησαν ἐσχάτως, φέρνουν μίαν ἀνατολήν. Μία νέα ἡμέρα ξημερώνει, μία ἂλλη καλύτερη ἐποχή ἒρχεται καί στόν ὁρίζοντα τά μαβιά χρώματα διαλύονται, ἀποκαλύπτεται δέ θαυμαστή στήν ἀνατολήν ἡ ἐλπίδα νά λάμπη καί πάλιν καταυγάζοντας τήν οἰκουμένην. Ἐλπίσατε ἀγαπητοί συνέλληνες καί ἐργασθεῖτε ὁμόψυχα, διότι ἀγωνιζόμενοι θά φέρετε ξανά τήν λάμψιν τοῦ παντοδύναμου φωτός στήν ζωήν σας γιά ἀκόμη μίαν φοράν. Θαρρεῖτε καί βαδίσατε στά ἀχνάρια τῶν παλαιοτέρων ἐκείνων Ἑλλήνων που μέ ψυχήν ἐτόλμησαν κι ἀντιμετώπισαν μέ τά πενιχρά των μέσα, αὐτοκρατορίες καί δυναστεῖες ἀκατάλυτες. Θυμηθεῖτε πάλιν τό ὁμόθυμον, ὁμόδοξον, ὃμαιμον καί ὁμότροπον, γιά νά σχεδιάσετε τά ἐπόμενα βήματά σας, μή λησμονῶντες τήν ἒνδοξον καταγωγήν σας, ἡ δική μας εἰμαρμένη ὡς συλλογική ὀντότης ἐκλαμβανομένη, εἶναι νά δημιουργήσουμεν καινούργιους πλάτωνες κι ἀριστοτέλες στό διηνεκές.
Πολλοί ἲσως θεωροῦν τά λόγια αὐτά μεγαλόστομα ἢ παρατραβηγμένα γιά τήν στιγμήν που βιώνουμεν, ἐν τούτοις τά σημάδια τῶν καιρῶν αὐτά λένε φίλοι συνέλληνες, αὐτά μᾶς μηνύουν, ἀπλῶς σηκώσετε τό κεφάλι ἀπό τόν μόχθον τῆς καθημερινῆς βιοπάλης κι ἰδῆτε τα, τό ὃραμα εἶναι πάντοτε ἐκεῖ , φωτεινόν, ζωντανόν καί μᾶς μηνύει λόγια ἐνθαρρυντικά σάν ἀρωγός ψυχικῆς εὐεξίας, που τόσον ἀνάγκην ἒχουμεν τώρα. Ὁ ἀγώνας πάντοτε δικαιώνεται, οἱ σκοποί κι οἱ στόχοι εὐοδώνονται ὃταν ἐπιδιώκουν τό δίκαιον. Ἐμεῖς σέ αὐτά ἀποσκοποῦμεν ἀδελφοί συνέλληνες, στά δίκαια καί θέμιστα, τίς προαιώνιες, πατροπαράδοτες ἀξίες θέλουμεν νά ἀποκαταστήσουμεν στήν προτέραν των τάξιν κι αὐτό θά γίνη, ὃ,τι κι ἂν ἐπιδιώκουν οἱ ἂλλοι. Τό ἒχω ξαναπεῖ πώς ὁ ἑλληνισμός προώρισται νά ζήση καί θά ζήση. Ματαιοπονοῦν οἱ φαῦλοι καί οἱ βέβηλοι τοῦ πανανθρώπινου ελληνικοῦ πολιτισμοῦ, διότι ὃσον περισσότερον μᾶς πιέζουν τόσον πιό δυσάρεστη θά εἶναι δι' ἐκείνους ἡ συνέχεια καί τό τελικόν ἀποτέλεσμα. Τό ἒργον ἒχει ξαναπαιχθεῖ.

Ἒρρωσθε φίλοι συνέλληνες


Ἀνηρτήθη ἀπό: zeuxisblog46



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τό χρυσόν δαχτυλίδι τοῦ Ἐζέροβο

Ποῖες οἱ ἐπιπτώσεις τῆς εὐρείας ζώνης ;

Τά πρῶτα δειλά σημάδια ἀνάκαμψης στίς ΗΠΑ