Ὁ ἀπόηχος τῆς διενέξεως



Ἓνα ξέσπασμα εἰλικρίνειας

(Μέ ἀφορμήν τά γεγονότα τῆς END)


Ἒχω μόνον νά πῶ ἓνα πρᾶγμα καί παρ' ὃλον που εἶναι ἀληθινά πικρόν νά τό ἀναλογίζεται κανείς. Ἐννοῶ τόν ρόλον τοῦ νά λές ἐσύ πάντοτε στό κοινόν, τήν ἀλήθειαν, που εἶναι πικρή μέν , ἀλλά ὃπως καί νά ἒχῃ, εἶναι ἡ ἀλήθεια καί ἡ πραγματικότης καί πρέπει νά λέγεται, ἢ τό λιγώτερον νά συζητῆται.Ἡ εἲδησις που δέν εἶναι κἂν εἲδησις καί που εἶμαι βέβαιος ὃτι πολλοί συνέλληνες τό ἒχουν ἢδη καταλάβει, εἶναι ἡ διαπίστωσις, πώς ἀκόμη καί σέ τέτοιες δύσκολες στιγμές, που ὃλος ὁ πλανήτης βρίσκεται στό πόδι, κατάφεραν ἐμᾶς τούς Ἓλληνες νά μᾶς διαιρέσουν καί μάλιστα οἱ δικοί μας ἂνθρωποι.

Γιά μίαν ἀκόμη φοράν, κατάφεραν ἂνθρωποι, μυαλά σίγουρα πολύ λιγώτερον σπινθιροβόλα ἀπό ἐμᾶς τούς Ἓλληνες (τοῦ κατεστημένου), νά μᾶς χωρίσουν σέ στρατόπεδα, σέ μερίδες, σέ κομμάτια, ἐπιτυγχάνοντες νά μειώσουν τήν δύναμίν μας, φεῦ ἀγαπητοί μου συνέλληνες. Τό φάγαμεν καί πάλιν τό κουτόχορτον καί καθίσαμεν στ' αὐγά μας ἀρκούμενοι νά χειροκροτοῦμεν τόν Α ἢ τόν Β ἀνθρωπᾶκον που κατευθύνεται ἀπό κάπου ψηλώτερα, πάντοτε ἀπό τόν καναπέ μας ἢ τόν μικρόκοσμόν μας, ἀφαιρώντας μας τό πλεονέκτημα τῆς πρωτοβουλίας τῶν κινήσεων καί τῶν ἐπιλογῶν.

Ναί...., ναί ξέρω θά μοῦ πῆτε ὃτι διατηρεῖτε τό δικαίωμα καί περιθώριον τῶν ἐπιλογῶν σας. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι ρεαλιστική πραγματικότης ἀλλά εἰκονική. Ποῦ ἦταν τό περιθώριον καί ἡ νουνεχής σας 
ἐπιλογή τήν ὣραν που ἒπρεπεν ;; Ἢ μήπως λειτουργεῖ ἐπιλεκτικά καί τήν ὣραν που ἐσεῖς (ὑποτίθεται) τό ἐνεργοποιεῖτε ;; Βεβαίως κανείς ἐξ ἡμῶν δέν διεκδικεῖ τό ἀλάθητον κι οὒτε κι ἒχει τόν ἀπόλυτον ἒλεγχον τῶν πάντων, ὣστε νά ἒχῃ τήν βεβαιότηταν καί πεποίθησιν πώς ὃ,τι συμβαίνει γύρω του ἢ ὃ,τι λέει ὁ καθείς εἶναι καλά καί σώνει ἡ ἀλήθεια καί ἡ πραγματικότης. Ἒτσι ὣστε μπορεῖ πολύ εὒκολα 
μέσα σέ ἓναν κυκεώναν πληροφοριῶν νά παίρνωμεν εὒκολα λάθος δρόμον.

Ἲσως κι ἐγώ νά πέφτω ἒξω στίς ἐκτιμήσεις μου κι ἂθελά μου νά σᾶς παρασύρω. Ὃμως νοιώθω πώς κάτι δέν πηγαίνει καλά κι αὐτό διότι ἐξ ἀρχῆς κάπως ἀλλοιῶς μᾶς τά ἒλεγαν, ἂλλες ὑποσχέσεις μᾶς ἒδιναν, κάνοντάς μας εὒπιστοι καί καταπιεσμένοι καθώς εἲμασταν, νά περιμένωμεν νά ...φέξῃ μία καλύτερη αὐριανή ἡμέρα. Στήν ἀρχήν μᾶς ἒδωσαν τήν ἐντύπωσιν ἑνός συμπαγοῦς ὀργανισμοῦ, μέ μέλη ἂρρηκτα δεμένα μεταξύ τους, ἐκτός τοῦ ὃτι μᾶς ἒπεισαν πώς ἐπρόκειτο γιά μίαν πλειάδαν ἐπιστημόνων που ἐκρύβοντο πίσω ἀπό τό ἀκρωνύμιον END, μέ κατάρτισιν γύρω ἀπό τούς ἐπιδιωκόμενους στόχους καί σκοπούς αὐτῆς τῆς ἑταιρείας. Σήμερα ὃμως τό παραπέτασμα τραβήχθηκεν καί ἐφάνη ὃλη ἡ γύμνια στό παρασκήνιον. 

Ὂχι μόνον ὃμως διότι κι ἐκεῖ ἀνεκαλύψαμεν πώς ὑπάρχουν τόσα ἐρωτηματικά, που ὃσον δέν ἀπαντῶνται, ἀναδίνουν ὀσμήν ὂχι καί τόσον ἀποδεκτήν, τοὐναντίον μάλιστα. Μάλιστα τό γεγονός ὃτι 
συνεχίζουν ἀκάθεκτοι νά διακηρύσσουν διάφορα ἑκατέρωθεν τῶν πλευρῶν, μέ προσπάθειαν ἐκ μέρους τους νά ξεχασθοῦν κάποιες παλαιότερες ὑποσχέσεις καί διαβεβαιώσεις περί ἀμοιβαίας ἀγάπης κι ἐμπιστοσύνης μεταξύ τους, γιά μένα καθίσταται ἀκόμη πιό ὓποπτον. Τό πρᾶγμα ὁμοιάζει λές καί προχωροῦν βάσει προκατεστρωμένου σχεδίου. Ἂλλως πως γιά ποιόν  λόγον δέν ἐσεβάσθησαν οὒτε πρός στιγμήν τίς δικές μας δεσμεύσεις ἒναντι τοῦ κοινοῦ, ἐκθέτοντές μας ἐνώπιον ἀνίδεων ἀνθρώπων που παρεσύραμεν σέ ἓνα συγκεκριμένον (κι ἑλληνικόν τό δίχως ἂλλον) ἰδεῶδες ;;

Πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἐδαπανήσαμεν ἂφθονον χρόνον, προκειμένου νά πείσωμεν τόν κόσμον νά ἀκολουθήσῃ τά βήματά μας. Πρωτοπόροι ὂντες στήν νέαν προοπτικήν που διεγράφετο μπροστά μας, ἦλθαν πολλοί ἀρωγοί στήν προσπάθειάν μας, ὀργανώθησαν ξεκίνησαν μέ τήν σειράν τους νά μυοῦν κι ἂλλους θεωρῶντες ὃλην αὐτήν τήν κίνησιν σάν μίαν ἂλλην φιλικήν ἑταιρείαν που ἀνεδύετο μέσα ἀπό τίς στάχτες τοῦ παρελθόντος. Σήμερα τό 80 % ἀπό αὐτούς ἀπογοητευμένοι ἀπεσύρθησαν, ἐξ αἰτίας τῶν παλινωδιῶν τῶν μελῶν τῆς END καί δέν ἐννοῶ κανέναν ἰδιαιτέρως, ἀλλά ὃλους ἀνεξαιρέτως. Γιά μίαν ἀκόμη φοράν ὁ ἓλλην ἒλαμψεν στήν μικρότητάν του ἒναντι τῶν περιστάσεων.

Ἀπλῶς βρῆκεν εὐκολώτερον νά ξεχάσῃ τό ὃ,τι εἶχεν προηγηθεῖ, νά βολευθῇ ἐκ νέου σέ κάτι ἀπροσδιόριστα ὑποσχόμενον, νά θεωρήσῃ ἲσως ὃτι "ἒκανεν καί πάλιν λάθος καί δέν πειράζῃ" καί νά συνεχίσῃ ἀπρόσκοπτα στό πουθενά. Ἒτσι παραμένωμεν ἐπί τά ἲδια κι ἐπί τ' αὐτά κι οὒτε γάτα οὒτε ζημιά. Τί γίνεται ὃμως μέ τήν Ἑλλάδαν ;; Γνωρίζομεν ὃλοι ὃτι ὑπάρχουν τούς ἐρχόμενους μῆνες σχέδια διαμελισμοῦ τῆς πατρίδος μας, που δέν ἒχει δυστυχῶς τό περιθώριον αὐτό. Ἀγαπητοί φίλοι ἡ Ἑλλάς δέν ἒχει πλέον τίποτε νά χάσῃ, μᾶς τά πῆραν ὃλα, μᾶς ξεγύμνωσαν, ἀκόμη κι ὁ ἐλάχιστος πληθυσμός τῆς χώρας εἶναι μόνον κατά τό ἣμισυ Ἓλληνες, ἐσεῖς τί λέτε, ἒχομεν ἀκόμη περιθώρια νά χάσωμεν κι ἂλλα ;;

Βλέποντας τά ξένα κράτη νά ξεσηκώνονται τό ἓνα μετά τό ἂλλον καί τούς λαούς νά ξεχύνονται στούς δρόμους, ἀπορῶ γιατί ἐμεῖς, ὁ πιό καταπιεσμένος καί βαρύτερα καί σοβαρώτερα χτυπημένος λαός τοῦ κόσμου παραμένει παθητικός, ὑποφέρων καρτερικά ὃλα ὃσα τοῦ ἐξυφαίνουν οἱ κάθε λογῆς δυνάστες που περιΐπτανται γύρω ἀπό τό σῶμα τῆς πατρίδος μας, περιμένοντας ν' ἀφήσῃ τήν τελευταίαν της πνοήν νά τήν ξεκοκκαλίσουν μέ τήν ἡσυχίαν τους. Φίλοι συνέλληνες αὐτό που λέω ἒχει τήν δικήν του ἐντελῶς ἰδιάζουσαν σημειολογίαν, ἀναρωτιέμαι δέ μήπως γίνεται ἀσυνειδήτως ;; Ἐδῶ μέχρι κι ἡ νότιος Ἀμερική, τά κράτη που μέχρι πρότινος διαμελισμένα ἀπό τήν μοχθηρήν βουλιμίαν τῶν γερακιῶν τῆς Οὐάσινγκτον, που ὑπέφεραν διάφορα πραξικοπήματα (δουλειά τῆς CIA), ξεσηκώθηκεν καί τρέχουν στήν συμμαχίαν BRICS.

Tό Μεξικόν μέ μίαν κυβέρνησιν που ἒως σήμερα ὑπῆρξεν ὂργανον στά χέρια τῶν γερακιῶν τῆς Οὐάσινγκτον, στρέφει τά βλέμματα πρός τήν Ρωσσίαν καί τήν Κίναν. Ἢθελα νά ξέρω δέν βαρέθηκεν ὁ ἓλλην τά ψεύδη καί τίς ἀνέφικτες ὑποσχέσεις, τίς ἀερόλογες ὑποσχέσεις ἐπάνω σέ ἀνεδαφικά σχέδια γιά ἓνα ἀόριστον καί ἐντελῶς ἀβέβαιον μέλλον ;; Ἐδῶ ὁ Σόρος ὀργανώνει νά ἐξαπλώσῃ τόν Ἒμπολα καί στά Βαλκάνια, λές καί δέν φθάνουν τά βάσανα που ἒχει ἐπισωρεύσει στίς πολύπαθες χῶρες αὐτῆς τῆς γωνιᾶς τοῦ πλανήτη, μέ τίς διαιρέσεις τούς διαμελισμούς κρατῶν καί τίς ἀτελείωτες μηχανορραφίες.Τί ἂλλο λοιπόν ἀπομένει ;; Κι ὡς πότε θά περιμένωμεν τό βέβαιον μέν ὀλέθριον δέ γιά τήν χώραν μας ;;

Βασισθήκαμεν στά λόγια δύο τριῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἂνοιξαν τά μάτια πάνω σέ θέματα που ἀγνοούσαμεν, καλῶς ἀλλά πότε ἐπί τέλους θά πάρωμεν τήν σκυτάλην ;; Θά ἐπιμείνωμεν ἂραγε νά μᾶς τήν πάῃ κάποια ἀόρατη δύναμις ἒως τό τέρμα ;; Θά καταδεχθοῦμεν ὡς Ἓλληνες νά μᾶς χειραγωγήσουν ἐντελῶς μέχρις τήν γραμμήν τοῦ τέρματος ;; Κι ἂν ναί πῶς εἲστε βέβαιοι ποιό θά εἶναι τό τέρμα αὐτό στό ὁποῖον θά σᾶς ἂγουν οἱ θεόπνευστοι κι αὐτόκλητοι σωτῆρες σας ;; Κι ἂν σᾶς ἂγουν στήν καταστροφήν ;; Πόσες πιθανότητες ἒχετε ἢ ἒχομεν ἂραγε νά γνωρίζωμεν τά "πάρα μέσα" σχέδια ὃλων αὐτῶν ;; Ἐπί τέλους τί ἀκριβῶς χειροπιαστόν εἲδαμεν ἀπό ὃλους αὐτούς τόσον καιρόν ἐκτός ἀπό λόγια ;;

Εἶμαι ὁ ἲδιος συνέλλην ὁ ὁποῖος πρῶτος μαζί μέ τρεῖς τέσσερις ἀκόμη κάναμεν τήν ἀρχήν καί δώσαμεν πνοήν μέ τόν φλογερόν μας λόγον στό "ποτάμι" κι ἐξακολουθῶ νά πιστεύω στήν ἰδέαν αὐτήν τήν ἲδιαν ὃπως καί τότε που πρωτοξεκινήσαμεν, δηλ. τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς πατρίδος. Γιά πολλούς που δέν μέ γνωρίζουν θά πῶ ἀκόμη πώς αὐτό δέν τό παλεύω τώρα, ἀλλά ἀπό τό 1963 τότε μέ τό 114, εἶμαι ἀγωνιστής ἀπό γέννα κι ἒδωσα πάρα πολλά στήν πατρίδα καί τό χῶμα που μέ γέννησεν, σέ τέτοιον βαθμόν που σήμερα βρίσκομαι καθηλωμένος ἐπί 25ετίαν στήν ἀναπηρικήν καρέκλαν, ἐφ' ὃσον ἡ ὑγεία μου ἒπεσεν κι αὐτή θῦμα τῆς μεγάλης μου φιλοπατρίας, σ' ἓναν ἀγώναν που γιά ἐμέ που τόν ἒδωσα ἀμέριστα θά συνεχίζῃ ἐς ἀεί.

Αὐτό ὃμως που βλέπω δέν μοῦ ἀρέσει κι αὐτό διότι οἱ αὐτόκλητοι ἀρχηγοί μέ τούς ὁποίους εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος ὡς πρός τά ἐξαγγελλόμενα, χωρίς ἲχνος μνησικακίας, ἀλλά που διαφωνῶ μέ τήν μυστικοπάθειαν τῶν προθέσεών τους. Ἀκούσαμεμν ἑκατέρωθεν διάφορα, ὃπως μασόνοι, χρήματα καταβληθέντα ἀπό συνέλληνες, κρυψίνοια καί μυστικές κινήσεις, δίς τῶν ὁποίων τήν ἀληθινήν προέλευσιν δέν γνωρίζομεν, καυγάδες γιά ἀγνώστους λόγους, τοὐλάχιστον ὃσον ἀφορᾶ τό εὐρύ κοινόν, τό ὁποῖον στέκει ἂφωνον μή γνωρίζοντας ποιόν νά ἐμπιστευθῇ. Γιατί ὃλα αὐτά ὃταν πρόκειται γιά ἓνα καθαρόν κίνημα ταλαιπωρημένων Ἑλλήνων ;; Ἢ μήπως ἐκεῖνοι που ὁδηγοῦν ἀπέχουν πολύ τοῦ νά θεωροῦνται "ταλαίπωροι" καί ἒχουν πράγματικά μεσάνυχτα ἀπό τό τί τραβάει ὁ ἓλλην στήν καθημερινότητάν του καί προσποιοῦνται τούς θλιβομένους, κλαίγοντες μέ κροκοδείλια δάκρυα ;;

Ἐάν αὐτοί που μᾶς ὡδήγησαν ἒως ἐδῶ, ἀλληλοαποκαλούμενοι "ἀδέλφια" δέν ἒχουν τήν φρόνησιν νά ἀντιληφθοῦν τό μέγα λάθος στό ὁποῖον μεταξύ τους περιέπεσαν, ὃσον ἀφορᾶ τήν κρίσιν τους ὁ εἷς γιά τόν ἂλλον, τί περιμένωμςεν ἐμεῖς ἀπό αὐτούς στήν συνέχειαν, νά μᾶς ἀποτελματώσουν ἢ νά μᾶς καταβαραθρώσουν ;; Ἐπαναλαμβάνω παρ' ὃτι γνωρίζω ὃτι γίνομαι δυσάρεστος, πώς κρίνω πώς δέν εἶναι ὁ ἐνδεδειγμένος δρόμος που θά μᾶς βγάλῃ ἀπό τόν φαῦλον κύκλον ὃπου βρισκόμαστε. Μόνον μία εἶναι ἡ ὁδός, μαζικότης, συνένωσις, ὁμόνοια, ΕΝΩΣΙΣ ποτέ πιά διαχωρισμός, που εἶναι τό ἐπιδιωκόμενον γιά ὁποιονδήποτε δέν ἐξυπηρετεῖ τά ΔΙΚΑ ΜΑΣ, τά καταδικά μας συμφέροντα. Ἡ μεταξύ μας ἀγάπη εἶναι ἐκεῖνο που θά μᾶς σώσει, πάνω σ' αὐτό ρωτῆστε τόν ἑαυτόν σας, τί σᾶς φταίει ὁ Α ἢ ὁ Β συνέλλην, γιά τό ἐάν οἱ ἰθύνοντες τῆς END συμπεριφέρονται ἒτσι ἢ ἀλλοιῶς ;; Διότι τώρα τόν συνέλληνάν σου βλάπτεις ἀκολουθῶν τόν ἓναν ἢ τόν ἂλλον. Ἀντιληπτόν ;;

Δέν θέλωμεν ἂλλες διαιρέσεις, ἂλλα χωρίσματα, φατρίες κι ἀλληλοφαγώματα.Ὑπάρχουν πολλές προτάσεις που ὑπάρχουν που ἒχουν προταθεῖ ἀπό συνέλληνες, που εἶναι εὐκολα πραγματοποιήσιμες κι εἶμαι βέβαιος πώς ἐπίσης πολλές θά μπορούσατε κι ἐσεῖς νά προτείνετε. Γιατί λοιπόν δέν μαζευόμαστε νά συνεννοηθοῦμεν παρά περιμένωμεν ἀπό ὂχι "τόν" ἀλλά "τούς" Μεσσίες νά κατέβουν ἀπό τάς βάθρα τους νά μᾶς βοηθήσουν. Ποιός ἂλλος βρέ συνέλληνα μπορεῖ νά σέ καταλάβῃ καλύτερα ἀπό ἐκεῖνον που βρίσκεται μαζί σου δίπλα σου στό ἲδιον καζάνι καί βράζει μαζί σου ;; Ξέρεις καμμίαν περίπτωσιν νά σέ κατάλαβεν κανείς χορτᾶτος ;; Ποιός, ὁ Λαμπράκης που ρεύεται κάθε που βγαίνει στό μικρόφωνον εὐωχούμενος ἢ ὁ ἂλλος μέ τήν συνοδείαν τῶν παληκαριῶν ;; Αὐτά τά λόγια βγαίνουν μέσα ἀπό τήν ψυχήν ἑνός μικροῦ κι ἀσήμαντου συνέλληνα, ἀλλά μέ καθαρήν καρδιάν κι ὃραμα γιά τό μέλλον.

Δέν ἀμφιβάλλω κι εἶμαι δίκαιος πιστεύω, ὃτι καί αὐτοί οἱ συνέλληνε;ς προσέφεραν ἀρκετά, πιό πολύ δέ τούς ὀφείλομεν τό ὃτι μᾶς ἀφύπνισαν, μᾶς παρεκίνησαν. Αὐτό ὃμως ἂς τό θεωρήσωμεν τό ἐναρκτήριον λάκτισμα ἑνός ἀγῶνος που δέν θά κριθῇ ἀπό τό σήμερα ἢ τό αὒριον, ἀλλά ἀπό τόν συνεχῆ, ἐπίμονον καί πεισματώδη ἀγώναν που θά κριθῇ μελλοντικά, σέ χρόνον ἂδηλον καί ἀόριστον γιά τήν ὣραν τοὐλάχιστον. Ἐάν δέ καταφέρωμεν νά ἀπαλλάξωμεν τήν χώραν ἀπό τήν προδοτικήν αὐτήν κάσταν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μέ συναίνεσίν τους μᾶς ὁδηγοῦν στόν χαμόν, τότε ἲσως νά ἒλθῃ καί ἡ ὣρα νά στραφοῦμεν καί στήν προσφοράν Σώρρα ἢ Λαμπράκη τῆς END γενικώτερα, στά χρήματα, ἐφ' ὃσον ἀκόμη ὑπάρχουν ἢ στό καταπίστευμα, ἂν ἐπιτύχωμεν κι ἀποκτήσομεν μίαν ἑλλ. κυβέρνησιν.

Κι ἐδῶ που τά λέμεν μεταξύ μας, ὑπάρχουν πολλοί που πλησίασαν καί ἐντάχθησαν στό κίνημα, διότι τούς ἢλκυσεν, τούς ἒθελξεν τό γεγονός πώς ὑπῆρχεν ἓνα μεγάλον κοπάδι χωρίς τσομπάνην, ἡγέτην δηλαδή. Δέν θέλω νά ὀνομάζω ἀνθρώπους διότι ἡ πρόθεσίς μου εἶναι πάνω ἀπ' ὃλα ἐνωτική. Ἀλλά στόν θεόν σας βρέ συνέλληνές μου βασανισμένοι, ΤΩΡΑ βρῆκαν κι αὐτοί νά διεκδικήσουν ἀρχηγίαν σέ τέτοιες συγκυρίες που εἲτε χανόμαστε εἲτε ἐξουδετερωνόμαστε σάν ἒθνος ;; Διότι σ' αὐτό τό σημεῖον βρισκόμαστε. Ἀφῆστε βρέ συνέλληνες τίς ἒριδες γιά ἀρχηγιλίκια, δέν εἶναι ἡ ὣρα τώρα. Αὐτήν τήν στιγμήν εἲμαστε ἀκριβῶς στίς Θερμοπύλες ὃπως κι ὁ Λεωνίδας μέ τούς τριακοσίους, τό ἀντιλαμβάνεσθε ;; Παρακολουθεῖτε τά τεκταινόμενα ἢ ὁ οἶστρος σας σᾶς παρασύρει σέ ἂλλες ἀτραπούς ;; Θά πέσωμεν μέχρις ἑνός γιά νά σώσωμεν τό χῶμα αὐτό που πατοῦμεν, τό πατρικόν, δέν ὑπάρχει ἂλλη διέξοδος. Πάρετε λοιπόν τίς ἀποφάσεις σας, ἢ χανόμαστε ντροπιασμένοι ἢ ἒνδοξα, περί αὐτοῦ πρόκειται κι οἱ ἐπόμενοι ἂς μᾶς κρίνουν.

Μέ ὃλα αὐτά που ἲσως καί νά σᾶς ἐκούρασα, θέλω νά πῶ πώς δέν εἶναι ἀνάγκη καλά καί σώνει νά ἐξοστρακίσωμεν κανέναν. Ἀφ' ἑνός, ἀφ' ἑτέρου καταλάβετε πώς ἐπιθυμία μου δέν εἶναι νά ὠθήσω κανέναν σέ κινήσεις που θά χύσουν αἶμα, εἰρηνικά κι ἐνωμένοι νά κινηθοῦμεν. Τό ζητούμενον κατά τήν φτωχήν μου γνώμην εἶναι νά ἀντιληφθῆτε πώς ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἒχομεν αὐτήν τήν στιγμήν ΑΠΟΛΥΤΟΝ ΑΝΑΓΚΗΝ, δέν εἶναι τίποτε ἂλλον ἀπό τό νά βρισκόμαστε ὃλοι ΕΝΩΜΕΝΟΙ μέ ὁμόνοιαν καί νά στέργωμεν ὁ ἓνας τόν ἂλλον δίνοντες τό παράδειγμα καί σέ ἂλλους συνέλληνες νά μᾶς ἀκολουθήσουν. Γιατί νά γινόμαστε προσωπολάτρες ;; Πῶς εἶναι δυνατόν νά γνωρίζωμεν τά μύχια τῆς ψυχῆς τοῦ κάθε ἑνός που πρεσβεύει τοῦτον ἢ ἐκεῖνο. Ἀφῆστε τόν καθέναν νά προβάλλῃ ἐκεῖνο που πιστεύει, ἀλλά ἀκολουθεῖστε τήν λογικήν σας ἀπαρέγκλιτα, διότι μόνον ἐκείνη μπορεῖ νά σᾶς ὁδηγήσῃ στό σωστόν μονοπάτι, οὒτε τό τί λέω ἐγώ, οὒτε ὁ τάδε ἢ ὁ δεῖνα κι εἲθε νά ἒλθῃ ἐκείνη ἡ μέρα που θά ἰδοῦμεν τόν ἣλιον νά ξανανατέλλῃ ὁλόλαμπρος γιά τήν Ἑλλάδαν..

Ὑγιαίνετε





Ἀνηρτήθη ἀπό : zeuxisblog46


Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Print Friendly and PDF

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ποῖες οἱ ἐπιπτώσεις τῆς εὐρείας ζώνης ;

Τά πρῶτα δειλά σημάδια ἀνάκαμψης στίς ΗΠΑ

Πῶς βλέπουν οἱ ξένοι τούς Ἓλληνες ;;