ΓΛΩΣΣΑ

Προβάλλουμε σήμερα ἐδῶ τήν ἐναλλακτικήν πρότασιν τοῦ φίλου κ. Κ. Σκανδάλλη σχετικῶς μέ τό δίλημμα "πολυτονικόν ἢ μονοτανικόν" ἀφήνοντάς το στήν διακριτικήν σας εὐχέρειαν νά τό κρίνετε καί εἶσθε ἐλεύθεροι νά ἐκφράσετε οἰανδήποτε γνώμην ἢ κρίσιν σας γιά τό θέμα που ἐκκρεμεῖ τώρα περισσότερα ἀπό 35 χρόνια. Ἀπό τήν ἐποχήν δηλ. που ἐπεβλήθη στά σχολεῖα βασικῆς ἐκπαιδεύσεως τό μοντονικόν σύστημα γραφῆς μέ τά σημερινά ὁρατά σέ ὃλους άποτελέσματα, ὃλως τραγικά δι' ἐμέ.  Ἀνδρ. Ζεῦξις Μπαξεβανίδης.

(Τό κείμενο εἶναι αὐτούσιον ὃπως μᾶς παρεδόθη)



                            Μονοτονικό ή πολυτονικό ;

Μια νέα πρόταση σε ένα παραπλανητικό δίλημμαΚώστας Σκανδάλης


Μετά από χιλιετίες επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας και γραφής, σήμερα -στην εποχή της τεχνολογίας των υπολογιστών-, είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος η γλώσσα μας να υποστή μια απρόβλεπτη καταστροφή, που θα την μετατρέψη άμεσα σε ένα γλωσσικό μόρφωμα το οποίο μέσα σε λίγες γενεές θα καταστή δύσκολα αναγνωρίσιμο από σημερινούς Έλληνες.

Αυτός ο κίνδυνος σχετίζεται κυρίως με τον τρόπο χρήσης του αλφαβήτου και την ορθή γραφή της γλώσσας μας.
Αναφέρουμε συνοπτικά την ανορθόγραφη γραφή χωρίς τόνους και διάκριση φωνηέντων η οποία προωθείται από αφανή πολιτικά κέντρα και στην γνωστή ως «greeklish» λατινοειδή γραφή που επίσης προωθείται έμμεσα, δια μέσου των ΜΜΕ (διαφημίσεων, ‘τυχαίων’ εμφανίσεων σε ταινίες κλπ). Στη συνέχεια θα αναφερθούμε στο πως οι παραπάνω εκτροπές χρησιμοποιούνται έντεχνα με σκοπό την δόμηση ενός εκβιαστικού διλήμματος σε σχέση με την χρήση του πολυτονικού που για την σημερινή γενιά αποτελεί μιαν άγνωστη όσο και δύσχρηστη παράδοση.

Μετά την αλματώδη εξέλιξη των υπολογιστών εύκολα διαπιστώνεται πως οι αιτίες του φαινομένου δεν ήταν τεχνικά προβλήματα όπως πολλοί ισχυρίζονταν αρχικά, αλλά κυμαίνονται από την αδιαφορία και την έμφυτη ροπή προς την προχειρότητα, την φοβία για τυχόν ορθογραφικά λάθη, τον μιμητισμό και την φαντασίωση πως μια τέτοια γραφή φέρνει δήθεν προς τη ‘δυτική κουλτούρα’ και μας κάνει πιο ‘ευρωπαίους’. Επίσης δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι υπάρχουν εντεταλμένοι ‘προωθητές’ της γραφής αυτής, οι οποίοι παρουσιάζονται κυρίως ως εφήμεροι σχολιαστές των blogs στο Διαδίκτυο.

Ο εν λόγω καταστροφικός τρόπος γραφής δείχνει να εδραιώνεται άτυπα ανάμεσα σε νεαρά κυρίως άτομα τα οποία δυστυχώς έχουν επιλέξει αυτή τη μέθοδο για να συγκαλύψουν την άγνοια της ορθογραφίας. Το γεγονός αυτό γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και καλλιεργείται εγκληματικά ως δικαιολογία για την προώθηση μιας κακώς εννοουμένης μαθησιακής ‘ευκολίας’. Αποτέλεσμα είναι όλο και περισσότεροι νέοι να υιοθετούν απερίσκεπτα έναν τάχα «προοδευτικότερο» και δήθεν «ευρωπαϊκότερο» τρόπο γραφής. Δυστυχώς η ανορθογραφία καλλιεργείται συστηματικά και στα σχολεία μέσα από την σιωπηλή αποφυγή κάθε είδους επιπλήξεων ή επιπτώσεων στη σχολική βαθμολογία, για την ανορθογραφία των μαθητών, κατ’ εντολήν του υπουργείου παιδείας !

Ως γνωστόν ‘απλουστευτικές’ προτάσεις έχουν εκδηλωθεί επίσημα και απροκάλυπτα στο παρελθ από πολιτικούς, ευτυχώς χωρίς μέχρι σήμερα αποτέλεσμα. Όταν όμως αποπειραθούν να επαναλάβουν την προσπάθεια, είναι βέβαιο ότι θα έχουν διαγνώσει ότι υπάρχει το κατάλληλο κλίμα, οπότε με εξωραϊσμένα συνθήματα θα προσπαθήσουν και πάλι να επιβάλουν την σαθρή αλλά εύηχη δικαιολογία ότι μια δήθεν «απλουστευμένη» ή άλλως πως «μονοφωνήεντη» γραφή, θα «διευκόλυνε» την πλειονότητα του λαού, ο οποίος μάλιστα πιθανόν να συμπεριλαμβάνει τότε πολύ περισσότερους ελληνόφωνους έναντι Ελλήνων απ’ ότι σήμερα. Ακόμα χειρότερα, ανάλογα με το βαθμό επικράτησης των περιφρονητών της αξίας της ορθογραφίας, ενδέχεται να παρακάμψουν το ενδιάμεσο αυτό στάδιο και να επιβάλουν κατ’ ευθείαν το καταστροφικό μόρφωμα των «greeklish», καθώς όλο και περισσότεροι υιοθετούν το απαράδεκτο και απαξιωτικό για Έλληνες γεγονός, να μιμούνται ασυνείδητα τους συνειδητούς μιμητές της γραφής τους.

Σε συνάρτηση με τα παραπάνω φαινόμενα που ευνοούν την εκφυλιστική απλούστευση της γραφής μας, είναι ανάγκη να επισημάνουμε προς όσους συμπατριώτες μας επιθυμούν μια επιστροφή στο πολυτονικό σύστημα, αλλά και όσους θέλουν να παραμείνουν στο μονοτονικό τα εξής :

Κατ’ αρχάς, είναι γνωστές τοις πάσι των Ελλήνων οι πληροφορίες για έρευνες ψυχολόγων οι οποίες αποδεικνύουν την αυξημένη καλλιέργεια του νου που καταγράφεται στους μαθητές ένεκα της χρήσης του πολυτονικού και ο γράφων θα συμφωνούσε απόλυταως προς το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Όμως το γεγονός αυτό δεν αναγκάζει κανέναν να συμφωνήση και με την αιτία που προκαλεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Και η αιτία δεν μπορεί να είναι οι τόνοι ! Εάν πραγματικά αλήθευε κάτι τέτοιο οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θα αποδεικνύοντανυστερημένοι σε σχέση με εμάς τους σημερινούς Έλληνες, -πράγμα δηλαδή εκ των πραγμάτων αδύνατο- καθώς εκείνοι δεν είχαντόνους με την μορφή προσθέτων τονικών συμβόλων, αλλά βασίζονταν στην χρήση των καταλλήλων γραμμάτων και δή φωνηέντων, δηλαδή στην ορθογραφία.

Το θετικό αποτέλεσμα που παρατηρείται στα πειράματα που καταγράφουν μεγαλύτερη απόδοση σε μαθητές που διδάσκονται το πολυτονικό, θα πρέπει επομένως να αναζητηθή όχι στην χρήση των τόνων, αλλά σε κάτι ασύγκριτα σημαντικότερο : την ίδια τηνορθή γραφή της Ελληνικής γλώσσας που τυχαίνει να συνοδεύη το πολυτονικό και την κατανόηση της ετυμολογίας των λέξεων που η χρήση της συνεπάγεται ! Άλλωστε είναι προφανές πως οι τόνοι δεν καθορίζουν την ορθογραφία αλλά μάλλον το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει, καθώς κανένα φώνημα της Ελληνικής δεν φέρει μόνιμο τονισμό !

Πόσοι άραγε εκ των παλαιοτέρων που ενθυμούνται τονικούς κανόνες όπως π.χ. «μακρόν προ βραχέως παρισπάται» συνειδητοποιούν ότι αυτό που ουσιαστικά δηλώνει ο κανόνας είναι ότι η ορθή γραφή καθορίζει το είδος του τόνου και όχι ο τόνος την ορθότητα της γραφής ! Εάν ίσχυε το αντίθετο θα μαθαίναμε ανάλογα πως : «η ψιλή παράγει βραχύ φωνήεν» ή ότι «η περισπωμένη δηλώνει μακρό φωνήεν» και άλλους τέτοιους -ανύπαρκτους βεβαίως- γραμματικούς κανόνες.

Δεν είναι ακριβές λοιπόν να αποδίδεται το αποτέλεσμα των ερευνών που καταδεικνύουν αυξημένη καλλιέργεια του νου στο πολυτονικό σύστημα μόνον εκ την χρήσεως του ως μέθοδος τονισμού, εφ’ όσον οι παλαιοί τόνοι δεν προσδίδουν στη γλώσσα καμία ουσιαστική αξία, αλλά οφείλουμε να το αποδώσουμε στην ορθή γραφή της Ελληνικής Γλώσσας που συνοδεύει το πολυτονικό, η οποία αντίθετα παρέχει μία πολύ ουσιώδη και συγκεκριμένη αξία :

Καθιστά ορατά και αναγνωρίσιμα, πολλαπλάσια του προφανούς νοήματα μέσω της αναδείξεως της ετυμολογίας !!

Η προσθήκη τόνων της Ελληνιστικής και Βυζαντινής εποχής στην προϋπάρχουσα Ελληνική ορθογραφία, έχει τόση σχέση με το αρχαίο Ελληνικό Αλφάβητο όση έχουν τα ειδικά τονικά σημάδια της τουρκικής γραφής με το Ευβοϊκό αλφάβητο, δηλαδή τοΛατινικό, το οποίο σήμερα οι Τούρκοι χρησιμοποιούν στην επίσημη γραφή τους και μάλιστα χωρίς στην πλειονότητα τους να συνειδητοποιούν την καθαρά ελληνική αρχική του προέλευση.

Είναι χρήσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι μια τέτοια εμμονή, θα επιβάρυνε με μια επί πλέον δυσκολία τον νέο της επομένης γενεάς Ελλήνων, όταν αυτός κληθή να πάρη θέση για την γραφή. Το πιο πιθανό είναι να κλίνη προς την ευκολότερη λύση εφ’ όσον από την άλλη πλευρά θα έχη ως εναλλακτική την Ελληνική ορθογραφία του πολυτονικού, βεβαρυμένη με τους άνευ χρήσεως τόνους που αυτό συνεπάγεται

Οι τόνοι λοιπόν στην γραφή –είτε είναι του μονοτονικού είτε του πολυτονικού- δεν αποτελούν παράδοση των Αρχαίων Ελλήνων, έχοντας καθιερωθεί ουσιαστικά πολύ μεταγενέστερα της Ελληνιστικής εποχής, από τους Βυζαντινούς. 

Αντίθετα, αρχαία παράδοση αποτελεί η ορθογραφία, παρ' όλες τις εγκληματικές αλλοιώσεις που έχει υποστεί από τις ορδές των κυβερνητικών «απλουστευτών» οι οποίοι πάντα «για το καλό του λαού», προέβαλλαν έντεχνα ως νεωτερισμό την απλούστευσητου τονικού συστήματος μόνο και μόνο για να συγκαλύψουν και να αποσιωπήσουν την πραγματική αιτία που μετατρέπει την γλώσσα μας σε συμβατική : Την αυθαίρετη ‘απλούστευση’ της ορθογραφίας. Ένα έγκλημα κατά της γλώσσας μας που εφαρμόσθηκε ύπουλα και με συνεχείς αλλαγές σε βάθος χρόνου ώστε να μην εντοπίζεται ως ενιαία ενέργεια αλλά και για να επιμερίζεται η ευθύνη των κατά τα άλλα εντεταλμένων με την φύλαξη της!

Με άλλα λόγια προέβαλαν το παραπλανητικό δίλημμα ‘μονοτονικό ή πολυτονικό’ για να προκαλέσουν σύγχυση και να αποκρύψουν την αποδόμηση της Ελληνικής Γλώσσας, κτυπώντας απερίσπαστοι τον πραγματικό τους στόχο : την ορθή γραφή και την ετυμολογία.

Ως εκ τούτου περισσότερο χρήσιμο είναι να προσανατολιστούμε στον κίνδυνο που κρύβει η ίδια η ανορθογραφία.

Γράφοντας ανορθόγραφα και μάλιστα αδιαφορώντας για διόρθωση όπως επέβαλε στις νεώτερες γενεές το Υπ. Παιδείας, συμβάλλουμε στην ανεπανόρθωτη καταστροφή των πολυτίμων δομών της γλώσσας μας που την καθιστούν μοναδικό δείγμα νοηματικής γλώσσας στον κόσμο. Στην ουσία στρώνουμε άθελα μας κόκκινο χαλί στους εχθρούς της οι οποίοι καιροφυλακτούν καταμετρώντας πότε θα αυξηθούν σε ποσοστό οι αδιαφορούντες για την ορθή γραφή, έτσι ώστε να περάσουν ευκολότερα τα καταστροφικά νομοσχέδια τους για την γλώσσα μας.

Κάτι δηλαδή που επέρχεται αναπόφευκτα με τόσο απαξιωτικές για την γλώσσα συνθήκες και αναμένεται να συμβή στο άμεσο μέλλον.

Με δεδομένο και ορατό πλέον το ενδεχόμενο της άτυπης καθιέρωσης της εκλατινισμένης γραφής ’greeklish’ η οποία από την επόμενη πλέον γενεά θα θεωρείται πολύ πιο οικεία απ’ ότι σήμερα, όσο και το ενδεχόμενο της επιβολής μιας συγχώνευσης των φωνηέντων, καθίσταται εξ’ ίσου παρακινδυνευμένο και αποπροσανατολιστικό το να συζητάμε για μια μαζική επιστροφή στο πολυτονικό όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Μια τονική προσθήκη δηλαδή που δεν δημιουργήθηκε καν για τους Έλληνες, αλλά για την ευκολότερη αφομοίωση της Ελληνικής γλώσσας από μη Ελληνικούς πληθυσμούς, 

Πρόκειται για μια επέμβαση στη γραφή που σήμερα μοιάζει απομεινάρι ενός πολιτισμικού συμβιβασμού μεταξύ των Ελλήνων και των εξελληνισμένων πληθυσμών της Ανατολής κατά τους Ελληνιστικούς και μετέπειτα τους Βυζαντινούς κυρίως χρόνους και όχι όπως υποστηρίζουν μερικοί, διορθωτική παρέμβαση, δήθεν διότι η προφορά της γλώσσας μας είχε τάχα διαφοροποιηθεί μεταξύ των Ελλήνων της Ελληνιστικής και αυτών της Κλασσικής περιόδου.

Ο γράφων χρησιμοποιεί συνειδητά το μονοτονικό ως προς τον τονισμό, εκτός των παραπάνω και για ένα επί πλέον λόγο : Επειδή αυτό καλύπτει ανάγκες τονισμού, υπαρκτές σήμερα και προσαρμοσμένες στην σημερινή ακουστική αντίληψη. Το πολυτονικό αντίθετα, -ειδικά ως μέθοδος τονισμού-, κάλυπτε πάλαι ποτέ ανάγκες για την απόδοση μιας ανύπαρκτης σήμερα προφοράς. Ατυχώς, εκτός του ότι δεν λύνει κανένα σημερινό πρόβλημα τονισμού, προσθέτει και μια επιπλέον δυσκολία στην Ελληνική γραφή σε μια περίοδο ‘υψηλών ταχυτήτων’, όπου δοκιμάζεται όσο ποτέ η επιβίωση της.

Όπως –δυστυχώς- χάθηκε η φωνητική σχέση με τα τονικά σημεία της γραφής, η διάκριση δηλαδή μεταξύ των λεπτών ηχητικών αποχρώσεων που κάποτε αντιπροσώπευαν η ψιλή, η δασεία, η περισπωμένη, η βαρεία και η υποδιαστολή, καθιστώντας έτσι αναντίστοιχο το πολυτονικό σύστημα με τις σημερινές ανάγκες τονισμού, το ίδιο θα συμβή ξανά στο μέλλον με μια ενδεχόμενη ανορθόγραφη «μονοφωνήεντη» γραφή ή με τα «greeklish» : Θα χαθή και η αντιστοιχία της σημερινής προφοράς με τη γραφή και το πλέον σημαντικό όλων : 

θα χαθή εντελώς πλέον η μοναδική νοητική αξία της γλώσσας μας !

Με την αυτονόητη απώλεια των νοημάτων που θα επέλθη εξ αιτίας της επιβληθησομένης ανορθογραφίας, θα επέλθη σύγχυση μεταξύ των ομοήχων λέξεων με διαφορετικό νόημα, και θα αποδομηθούν σταδιακά και η προφορά και η κατανόηση των εννοιών έπειτα από την απώλεια διάκρισης των επί μέρους συστατικών των λέξεων, δηλαδή την ετυμολογία. Ως αποτέλεσμα θα έχουμε την οριστική μετατροπή της Ελληνικής σε ένα δύσχρηστο και συμβατικό γλωσσικό μόρφωμα που αντί να προωθή την σκέψη, θα ευνοή την τυποποίηση και τον κατακερματισμό της !

Μιά λοιπόν που κανένα από τα δύο τονικά συστήματα ούτως ή άλλως δεν αποτελεί κληρονομία των αρχαίων μας προγόνων,καθίσταται αμφιβόλου χρησιμότητος η συζήτησις για ολική επαναφορά και γενική επιβολή του πολυτονικού ως έχει σήμερα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα αντιμετωπίζαμε ένα ακόμα πιο ανησυχητικό ενδεχόμενο : Τον κίνδυνο που θα περιείχε ένα αναπόφευκτο όσο και κρίσιμο δίλημμα, πιθανότατα της επόμενης γενεάς…

Εάν δηλαδή αύριο, οι νέοι που σήμερα τείνουν να γράφουν σε ‘greeklish’ κατά κύριο λόγο επειδή δυσκολεύονται με την ορθογραφία, κληθούν αύριο να επιλέξουν ανάμεσα στο πολυτονικό και μια απλουστευμένη εκλατινισμένη γραφή που συνάμα στα δικά τους μάτια θα φαντάζη και πιο ‘ευρωπαϊκή’, το αποτέλεσμα θα είναι αντί να σώσουμε την απαραίτητη ορθογραφία του πολυτονικού, να χάσουμε κάτι ακόμα ουσιαστικότερο: Το Ελληνικό Αλφάβητο που έστω και στην ‘μονοτονική’ του μορφή παραμένει αλώβητο ως Ελληνική γραφή. Μπορεί η σημερινή μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων που αντιτίθενται με σφοδρότητα σε μια τέτοια τραγική κατάληξη να μαςκαθησυχάζη, αλλά με την βίαιη δημογραφική αλλοίωση που υφίσταται η κοινωνία μας, πολύ πιθανόν η πλειονότητα αυτή αύριο να μην διατηρήση τα ποσοστά της σε ασφαλή όρια !

Ο προτεινόμενος διαχωρισμός της ορθής γραφής της Ελληνικής γλώσσας του πολυτονικού, από το ίδιο το σύστημα ως καθ’ εαυτώ μέθοδος τονισμού, προϋποθέτει βεβαίως και μια τελευταία τροποποίηση της υπάρχουσας γραμματικής της Ελληνικής Γλώσσης. Σήμερα είναι ευκαιρία όσο ακόμη διαθέτουμε εν ζωή πολλούς άξιους και αδέσμευτους Έλληνες Φιλολόγους οι οποίοι είναι σε θέση να συνεργαστούν και να συντάξουν μια οριστική, πάγια και αμετάκλητη Ελληνική Γραμματική η οποία θα εναρμονίζη την καθομιλουμένη με την παράδοση των αρχαίων προσδίδοντας το χαμένο τους κύρος στην Ορθογραφία και την Ετυμολογία.

Αυτό μπορεί να γίνη με την επαναφορά των ορθών κανόνων γραφής, αφαιρώντας όμως όσους τόνους δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες τονισμού ή απεικόνισης της ορθότητας της γραφής.Είναι καιρός να αποκτήσουμε -δεδομένης της ευκαιρίας αυτής- μια οριστική και θεμελιώδη για τις επόμενες γενεές γραμματική, επί της οποίας ουδείς θα δύναται πλέον να επιβάλλη δόλιες τροποποιήσεις μεταμφιεσμένες σε ‘εκσυγχρονιστικές’ απλουστεύσεις και συγκεκαλυμμένους γλωσσικούς ακρωτηριασμούς, με δικαιολογία το τονικό.

Μια πάγια και επίσημη γραμματική με οριστικούς ορθογραφικούς κανόνες που θα αποτελούν παράδοση και συνέχεια των αρχαίων χωρίς όμως την άσκοπη και περιττή ποικιλία τόσων τονικών συμβόλων που δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. Ένα τέτοιο συλλογικό και συμπεφωνημένο από κορυφαίους λειτουργούς έργο θα σηματοδοτούσε μια νέα εποχή για τον Ελληνισμό και θα τον προστάτευε από οποιαδήποτε ανάλογη απειλή στο μέλλον. Η Εργασία αυτή θα μπορούσε εύκολα να ενσωματωθεί στους διορθωτές των υπολογιστών ώστε να βοηθηθούν άμεσα και αποτελεσματικά οι χρήστες.

Βεβαίως, μέχρι να συμβούν όλα αυτά, σαφώς και δεν είναι άσκοπη η διδασκαλία του υπάρχοντος πολυτονικού, ούτε και η χρήση του από οποιονδήποτε το επιλέγει, έτσι ώστε ο κάθε μελετητής να μπορή να γνωρίζη και να κατανοή την σημασία των ορθογραφικών κανόνων που χρησιμοποιήθηκαν για μια τόσο μεγάλη και σημαντική για τον Ελληνισμό ιστορική περίοδο.

Αφού διαχωρίσουμε το πολυτονικό από τους ορθογραφικούς του κανόνες, που όπως προελέχθη δεν επηρεάζονται από το τονικό σύστημα, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το όλο ζήτημα, δεν σχετίζεται με τον καθ’ εαυτώ τονισμό (που καλύπτεται το ίδιο αποτελεσματικά και με το μονοτονικό), αλλά με την ανάγκη διατήρησης μιας ιστορικής καταγραφής τονισμού, - ακουστικά μη διακριτής πλέον- που σε τίποτε δεν διαφοροποιεί την ανάγνωση ! 

Η πόλωση από την τρέχουσα διαμάχη γύρω από το τονικό λειτουργεί διχαστικά για τους Έλληνες και ωφελεί αποκλειστικά τους εχθρούς μας. Η συνέχιση της στις επόμενες γενεές, θα δημιουργούσε από τη μία πλευρά έναν πυρήνα άκριταπροσκεκολλημένων στο πολυτονικό οι οποίοι θα έχουν ενστερνισθή χωρίς βάσανο τον νεολογισμό ‘πολυτονικό’ ως ‘ιερή’ και αδιαπραγμάτευτη παράδοση και από την άλλη έναν ευρύτερο κύκλο Ελλαδιτών, που θα έβλεπαν οτιδήποτε σχετίζεται με παραδόσεις να περιττεύη, εφ’ όσον δεν συνδέεται άμεσα με την καθημερινή τους επιβίωση.

Αυτοί ειδικά, με τις εξοντωτικές συνέπειες της μεγάλης κοινωνικής κρίσης που επέρχονται μετά την απόπειρα οικονομικής δολοφονίας της χώρας μας, δεν θα είναι σε θέση πλέον να αξιολογήσουν κανένα από τα τεράστια οφέλη που προσφέρει η Νοηματική Ελληνίδα Φωνή και αναπόφευκτα θα εστήριζαν είτε ενεργητικά είτε παθητικά μια υπεραπλουστευμένη και ανορθόγραφη ή -ακόμα χειρότερα- μια εκλατινισμένη γραφή της, οι οποίες θα κατέστρεφαν την Ελληνική γλώσσα με τρόπο μη αναστρέψιμο.

Τέλος, απαραίτητο είναι να προστεθή ότι ο γράφων δεν προβάλλει καμία αυθεντία στην Ελληνική Γλώσσα ούτε και επαγγελματική σχέση με αυτήν. Ως εκ τούτου δεν εξαιρεί τον εαυτό του από όσους οι κατευθυνόμενες και μακροχρόνιες γλωσσικές παλινδρομήσεις μετέτρεψαν σε ανορθογράφους. Με αυτά τα δεδομένα το παρόν κείμενο ίσως να μην αντικατοπτρίζη παρά μία μέτρια προσπάθεια διατήρησης συνέπειας προς την ορθή γραφή. Όμως από σεβασμό προς την πανάρχαια γλώσσα μας φροντίζει και διορθώνει –στο μέτρο που του επιτρέπουν οι γνώσεις του-, τυχόν ανορθογραφίες ή ασυνταξίες με κάθε πρόσφορο τρόπο.

Κ.Σ.

http://www.aegean-theory.gr

Σχολιασμὸς - ἀπάντησις :

Ὁ φίλος κ. Κῶστας Σκανδάλης, μελετητὴς καὶ γνώστης τοῦ θέματος, ἒχει ἀπόλυτον δίκαιον ὃσον  ἀφορᾷ στὸ πῶς θὰ "ἒπρεπεν" νὰ γράφεται ἡ θεία ἡμῶν γλῶσσα πλήν ὃμως ἡ ἀπὸ χρόνων ἀμνημονεύτων  παραχάραξίς της, ὃσον  καὶ αἱ συνεχεῖς καὶ ἀτέρμονες προσπάθειες τῶν διαστρεβλωτῶν ἐπικυριάρχων, νὰ παρασύρουν τοὺς ἑλληνόπαιδας εἰς πᾶσαν ἂλλην ἀτραπόν ἐκτὸς τῆς ὁρθῆς μαθήσεως τῆς γλώσσης καὶ ἱστορίας τοῦ ἒθνους μας, ἒχουν ὡδηγήσει εἰς κατάστασιν κάθε ἂλλο παρὰ τὴν προσήκουσαν. Ἒτσι πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ ὁδηγηθοῦν τελικῶς εἰς τὴν εὐτυχῆ κατάληξιν τῆς καλῆς γνώσεως τῆς γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ὀρθογραφικῶς καὶ συντακτικῶς θὰ ὢφειλαν πρῶτον νὰ διανύσουν τὴν ἀπόστασιν τὴν χωρίζουσαν τὴν γνῶσιν ἀπὸ τὴν παντελῆ ἂγνοιαν ὃπου διατελοῦν σήμερα. Ἡ ὁδὸς ἐπομένως αὐτὴ περνάει κατ' ἀνάγκην μέσα ἀπὸ τὴν πολυτονικὴν γραφὴν ἀρχικῶς, ὣστε νὰ διδαχθοῦν τὴν ὀρθὴν προφορὰν (προσῳδίαν), ἀνάγνωσιν καὶ γραφὴν. 

.Α.Ζ.Μ.

Ἀνηρτήθη ἀπό : zeuxisblog46

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τό χρυσόν δαχτυλίδι τοῦ Ἐζέροβο

Ποῖες οἱ ἐπιπτώσεις τῆς εὐρείας ζώνης ;

Τά πρῶτα δειλά σημάδια ἀνάκαμψης στίς ΗΠΑ